ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Ὁμήρου καὶ τὸ ἄμεσο παρελθόν του ἡ θρησκεία βρίσκεται στὴν καρδιὰ τῆς κοινωνίας κυοφορῶντας τὶς ἐπιγνώσεις τοῦ ἑλληνισμοῦ. “(Ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Ἡσίοδος) χωρὶς ἄλλο, μιλοῦν γιὰ θρησκεία καὶ [κοσμολογικὲς] πεποιθήσεις πολὺ καλὰ γνωστὲς τόσο στοὺς ἴδιους ὅσο καὶ στοὺς ἀκροατές τους· ἄρα, γιὰ θρησκεία ποὺ [ἡ ρίζα της βρίσκεται ἀντισυμβατικὴ καὶ ὀργανικὴ στὴν κοινωνία,] ὑπῆρχε ἤδη τὸν 11ο αἰῶνα, καὶ ἔχει ἤδη πίσω της μιὰ ἱστορία”.[449] Ἡ ἀνάμιξη πολιτειακῶν ἀρχῶν σὲ θρησκευτικὲς θεσμίσεις δὲν ἀναιρεῖ τὴν φυσιολογικὴ ἀνάπτυξη καὶ ἀβίαστη λειτουργία τῆς θρησκείας, ἐφόσον οἱ ἀποφάσεις προϋπέθεταν πραγματικὸ ἀντίκρυσμα στὴν ζωὴ τῆς κοινωνίας — τελείως πέρα καὶ ἀπὸ τὸ ποιὸς ἐξουσιοδοτεῖ τὶς ἀρχές.