ΤΟ ΟΝΟΜΑ πάνω ἀπὸ κάθε ὄνομα, τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, πρωταρχικὰ δηλώνει τὸ ἄγγιγμα (√ΧΡΙ), τὴν ἐπαφὴ μέσα στὴν κίνηση καὶ προσέγγισή της, κυρίως τὴν ἐπαφὴ τοῦ ἀνθρώπινου σώματος. Ἀπὸ τὴν σημασία αὐτὴ ἀπορρέουν ἡ ἐπάλειψη καὶ ἡ μύρωση, καὶ μέσα τους οἱ ὑπόλοιπες. Τὸ ὄνομα Ἰησοῦς σημαίνει ἀληθινὸς σωτήρας, τὸ ὄνομα Χριστὸς φανερώνει γιατί εἶναι ὁ ἀληθινὸς σωτήρας, πέρα ἀπὸ παντογνωσία, παντοδυναμία, κλπ. Στὴν φύση Του εἶναι νὰ τὸν ἀγγίζουν καὶ νὰ ἀγγίζει, νὰ τὸν πλησιάζουν καὶ νὰ πλησιάζει. Ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ ἐραστοῦ Χριστοῦ τὸ κάλλος:[657] “ἔχεις Κύριο ποὺ ἀγαπάει τὴν στοργὴ περισσότερο ἀπὸ τὸν πατέρα σου καὶ σὲ φροντίζει περισσότερο ἀπὸ τὴν μητέρα σου”, ἀνακοίνωνε ὁ Χρυσόστομος σὲ ὅσους ἀκόμη δὲν ἀπέκτησαν προσωπικὴ ἐπίγνωση.

“Ἀπὸ τὸν γαμπρὸ ποὺ ἀγαπάει τὴν νύφη του εἶναι πιὸ ἐρωτικός. Ἀνάπαυσή Του ἔχει τὴν δική σου σωτηρία, καὶ χαίρεται γι’ αὐτὴν πιὸ πολὺ ἀπ’ ὅσο χαίρεσαι καὶ σύ ὁ ἴδιος ὅταν γλυτώνεις ἀπὸ κινδύνους καὶ θανάτους … Ὅλους τοὺς τρόπους τῆς ἀγάπης ποὺ ἔχει ὁ πατέρας γιὰ τὰ παιδιά του ἢ ἡ μητέρα γιὰ τὰ ἐγγόνια της, τοὺς ἔχει Ἐκεῖνος γιὰ σένα”.[658]

Ἡ ἴδια ἡ συγγένεια τοῦ χρι τῆς κίνησης τοῦ χρίσματος καὶ ἀγγίγματος μὲ τὸ χρη τῆς χρείας καὶ τοῦ καθήκοντος, φανερώνει ὅτι τὸ καθῆκον δὲν σημαίνει ὑπακοὴ σὲ ἰδεολόγημα. “Δὲν ὑπάρχει καμμία λέξη [στὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα] ποὺ ν’ ἀντιστοιχεῖ στὴν δική μας [δυτικοευρωπαϊκὴ] ἔννοια τοῦ καθήκοντος· ἡ ἔννοια τῆς εὐθύνης κατέχει μιὰ πολὺ μικρὴ θέση μέσα στὸ σύστημα ἀξιῶν [τῶν ἀρχαίων]· ἡ ἰδέα τῆς ὑποχρέωσης ἔχει ἀσαφῆ καὶ ἀκαθόριστο χαρακτῆρα”.[659] Οἱ ἀρχαῖοι δὲν εἶχαν καιρὸ γιὰ καθήκοντα: δὲν προλαβαίνει νὰ ὑπάρξει δεοντολογικὸς χρόνος, ὅταν συμβαίνει συγκέντρωση σὲ Πρόσωπο ποὺ ἀγγίζει παρασύροντας τὰ σύνορα τοῦ κόσμου μὲ ὑπεροχικὴ τὴν ἰσχὺ τῆς Θεότητας μέσα στὴν οἰκειότητά Του. Τὸ ἦθος αὐτὸ διατρέχει μὲ τέλεια διαύγεια τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀναγνωρίζοντας ὅτι κατεπλάγη τὰ πέρατα, ψάλλοντας, ἔκλινας οὐρανοὺς Χριστὲ τῇ καταβάσει Σου.

ΚΑΘΕ ΜΕΛΟΣ τοῦ σώματος ἔχει μιὰ ἰδιαίτερη δεκτικότητα χαρισμάτων, καὶ πάλι “ἡ ψυχὴ βρίσκεται τὸ ἴδιο τέλεια σὲ ὅλα τὰ μέλη, τὸ ἴδιο τέλεια στὸ πιὸ ἀσήμαντο καὶ στὸ πιὸ σημαντικό — ὡστόσο ἡ οὐσία καὶ πηγὴ τῶν ἐνεργειῶν της εἶναι κυρίως στὴν καρδιά”,[660] δηλαδὴ στὸ αἷμα. “Τὸ αἷμα γύρω ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη καρδιὰ εἶναι νόημα”, σύμφωνα μὲ τὸν Ἐμπεδοκλῆ.[661] Ὁ Γρηγόριος Νύσσης δὲν παραδέχεται μεγαλύτερη σχέση τοῦ νοῦ μὲ κανένα μέλος τοῦ σώματος,[662] ἐφόσον ἀπουσιάζει ἀμφίδρομη καὶ ἰσότιμη ἐξάρτηση: κάθε μέλος ἀνήκει στὸν νοῦ, χωρὶς νὰ ἀνήκει ὁ ἴδιος σὲ κανένα, καὶ δὲν ὑπάρχει μέλος ἄμοιρο τῶν ἐνεργειῶν του.

Μὲ τὸ αἷμα ὁ νοῦς διενεργεῖ τὴν φυσικὴ ἑνότητα τοῦ σώματος καὶ γίνεται ὁ ἴδιος ἡ καρδιὰ τοῦ σώματός του, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Σωφρόνιο, “δὲν εἶναι μόνο ἕνα φυσικὸ ὄργανο ἢ τὸ ὄργανο τῆς ψυχικῆς ζωῆς, ἀλλὰ κάτι τὸ μεταφυσικό, τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάγεται σὲ ὁρισμό, εἶναι ἱκανὸ νὰ πλησιάσει τὸν Θεό, τὴν πηγὴ κάθε ὑπάρξεως”,[663] ἢ νὰ τυφλωθεῖ καὶ νὰ γεννήσει κατώτερες σκέψεις, γιατὶ γενικὰ “ὁ νοῦς γεννάει τοὺς λογισμούς του στὴν καρδιά — εἴτε ἀγαθοὺς μέσα σὲ προσοχή, εἴτε πονηροὺς ὅταν δὲν ἔχει προσοχή”.[664] Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὁ νοῦς πηγάζει καὶ συγκροτεῖ τὸν ὁλόκληρο ἄνθρωπο, κανείς δὲν σοφίζεται μὲ μετάγγιση αἵματος, τὸ ὁποῖο (θὰ ἔπρεπε νὰ) ἐνδιαφέρει ἰδίως ὅσους ἀσχολοῦνται μὲ ἐκπαιδευτικὰ ζητήματα. Στὴν ψυχοσωματικὴ ἑνότητα τῆς καρδιᾶς του ὁ νοῦς διενεργεῖ τὰ σφάλματα καὶ τὴν ἐλευθερία του.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)