“Ὁλόκληρο τὸ ἀγαθὸ φανερώνεται στὴν ψυχὴ καὶ σὲ ὅλες μαζὶ τὶς αἰσθήσεις σὲ μία καὶ τὴν ἴδια κίνηση — γίνεται ὁρατὸ στὴν ψυχή, βλέπεται καὶ ἀκούγεται, γλυκαίνει τὴν γεύση, εὐωδιάζει τὴν ὄσφρηση, τὰ χέρια τὸ ἀγγίζουν … ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ δὲν βλέπει τὸν Θεό, δὲν γνωρίζει ὅτι τὸν βλέπει ὁ Θεός”.[672]

Ἡ λειτουργία τῆς ἁφῆς, κατ’ ἐξοχὴν ἰαματική, στὴν διαφθορά της, δηλαδὴ ὅταν δὲν ὑπάρχει ἀγάπη, γίνεται ἡ πιὸ ἐπικίνδυνη, ἄγγιγμα νεκρῆς ψυχῆς. “Μπορεῖ νὰ μολυνθεῖ κανεὶς σωματικὰ μὲ τὴν ἁφή, γιατὶ δὲν ὑπάρχει τίποτα πιὸ βαρὺ ἀπὸ τὴν αἴσθηση αὐτή”, εἰδοποιεῖ ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος.[673] Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ συμβεῖ μὲ ὅλες τὶς αἰσθήσεις.[674] Μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ συμβαίνει θεραπεία ἢ μόλυνση, γιατὶ ἡ ἴδια ὑπάρχει σὲ κάθε ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου.[675]