Ὁποιαδήποτε αἰσθησιακὴ ἐπαφή, στὸν βαθμὸ ποὺ συμβαίνει μέσα σὲ ἀγάπη εἶναι ἐπαφὴ τοῦ Χριστοῦ, πράξη ἀπόλυτης παιδείας καὶ σωτηρίας. Ἡ ἡδονὴ εἶναι ἀγαθὸ γιὰ ὅσους θέλουν νὰ εἶναι ἀγαθοί, δίδασκε ὁ Μανουὴλ Παλαιολόγος τὸν γυιό του,[676] καὶ περιέγραφε, ὣς κάποιο βαθμό, ὁ Πλάτων: φιλῶντας τὸν Ἀγάθωνα, εἶχα τὴν ψυχή μου στὰ χείλη, γιατὶ ἦρθε ἡ ταλαίπωρη νὰ διαβεῖ…[677] Ἑνωμένο μὲ τὴν ψυχὴ ποὺ ἔχει ἑνωθεῖ μὲ τὸν Λόγο, “τὸ σῶμα ἐνεργεῖ θεραπεῖες μὲ τὴν ἁφή … Ἡ ψυχὴ ἔχει τὴν θέληση, τὸ σῶμα ἀγγίζει, καὶ μὲ τὰ δύο αὐτὰ φεύγει τὸ πάθος”.[678]