ΚΥΡΙΟΙ ΥΠΟΚΙΝΗΤΕΣ γιὰ τὴν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἦταν “τὸ Μέγα Συνέδριο μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς, τοὺς πρεσβυτέρους, τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους, δηλαδὴ τὸ σύνολο τῆς θρησκευτικῆς καὶ πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ ‘ἐκλεκτοῦ’ λαοῦ τοῦ Θεοῦ”[7] — ὅμως δὲν τὸν ἀρνήθηκε μιὰ ἡγεσία: τὸν ἀρνήθηκε τὸ Ἰσραήλ, ὁ ἴδιος ὁ λαὸς ὅπου τὸ Εὐαγγέλιο ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορά. Ὁ Χριστὸς δὲν ζήτησε habeas corpus ἀλλὰ τοὺς δικούς Του, καὶ δικοί Του ἀκόμη σήμερα δὲν ἔχουν γίνει οὔτε οἱ ἡγέτες οὔτε ὁ λαός. Ἡ Λειτουργία τὸ ἀναγνωρίζει αὐτό, καὶ στρέφοντας τὴν προσοχὴ στὸ οὐσιῶδες θυμίζει, χωρὶς ἀντιεβραϊσμό, ὅτι γένος Ἑβραίων ἀπώλετο, δεινὸς δῆμος καὶ ἀχάριστος.[8] Ἑπομένως, κάθε ἄλλο παρὰ ἐκπλήσσει τὸ γεγονὸς ὅτι “ὁ ἀρχαϊκὸς χριστιανισμὸς γλωσσικὰ ἦταν ἑλληνικὸς ἀκόμα καὶ στὴν ἴδια τὴν Παλαιστίνη”.[9] Εὐνόητη ἡ συνέχεια.

Στὴν πρωτεύουσα τῆς Αὐτοκρατορίας τὴν χριστιανικὴ Ἐκκλησία ἵδρυσε ἡ ἑλληνικὴ κοινότητα, οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ τῆς Ρώμης ἦταν Ἕλληνες καὶ ἡ Ἐκκλησία ἑλληνική, γι’ αὐτὸ ἀπὸ τοὺς δεκαπέντε πρώτους πάπες οἱ δώδεκα φέρουν ἑλληνικὰ ὀνόματα.[10] Ἄλλωστε, “μεγάλη κοινότητα ἀπὸ Ἕλληνες μοναχοὺς φαίνεται πὼς εἶχε ζήσει πάντα στὴν Ρώμη, καὶ ὣς τὸν Γ΄ αἰῶνα τὰ ἑλληνικὰ ἦταν ἡ γλῶσσα τῆς ρωμαϊκῆς Λειτουργίας[[11]]”.[12] Ἑλληνόφωνες εἶναι ὅλες οἱ ἀρχαῖες χριστιανικὲς κοινότητες, σὲ ἀνατολικὲς ἢ δυτικὲς περιοχὲς τῆς Αὐτοκρατορίας, κοινότητες οἱ ὁποῖες κατὰ κανόνα ἐκτείνονται στὸ σύνολο τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῶν οἰκείων πόλεων.

“Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ τῆς Ρώμης καὶ τῶν ἄλλων δυτικῶν πόλεων ἦσαν κατὰ τὸ πλεῖστο ἑλληνικῆς καταγωγῆς καὶ εἶχαν ὡς γλῶσσα λατρείας καὶ διδαχῆς τὴν ἑλληνική, κι ἔτσι οἱ Λατῖνοι δὲν ἔκαμαν διάκριση μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Χριστιανῶν … Ὁ Ἱερώνυμος βεβαιώνει ὅτι κατὰ τὴν παλαιότερη ἐποχή, ὅταν ἐμφανιζόταν στὸ δρόμο κάποιος Χριστιανός, οἱ Ρωμαῖοι ἐκραύγαζαν, ‘ὁ Γραῖκος, ὁ ἐπιθέτης’…”[13]

Ἔχει κανεὶς καὶ ἄλλο τρόπο νὰ συμπεράνει ριζικὴ τὴν σχέση τῆς νέας πίστης μὲ τὸν ἑλληνισμό, σκεπτόμενος τί ἐντύπωση μπορεῖ νὰ ἔδινε στοὺς Ἑβραίους ἡ παρουσία καὶ δράση τοῦ Χριστοῦ, ὅταν τὴν ὥρα ποὺ τοὺς ἔλεγε, πηγαίνω σὲ Ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε ἐδῶ … καὶ ὅπου εἶμαι ἐγώ, ἐσεῖς δὲν μπορεῖτε νὰ ἔρθετε,[14] ὑποπτεύονταν ὅτι πηγαίνει στὶς ἑλληνικὲς περιοχὲς καὶ θέλει νὰ διδάξει τοὺς Ἕλληνες.[15]

Σχολιάζει ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: “φαντάζονται τὴν χώρα τῶν Ἑλλήνων, σὰν νὰ ἦταν στοὺς Ἕλληνες αὐτὸς ποὺ εἶχε στείλει τὸν Χριστό, πρὸς τὸν ὁποῖο τοὺς ἀνακοίνωνε ὅτι θὰ ἐπιστρέψει. Ἀλλὰ μὲ αὐτά, ὅπως φαίνεται, προφητεύει ὁ δῆμος τῶν Ἰουδαίων, κι ἂς μὴ γνωρίζει τί λέει … γιατὶ πράγματι ὁ Χριστὸς ἐπρόκειτο νὰ παρατήσει τὴν μητέρα τῶν Ἰουδαίων, τὴν ἀχάριστη Ἱερουσαλήμ, καὶ νὰ βαδίσει στοὺς Ἕλληνες καὶ νὰ τοὺς διδάσκει”.[16]

Ἡ Καινὴ Διαθήκη πληροφορεῖ πὼς ὅταν ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Φίλιππος ἀνακοίνωσαν στὸν Χριστὸ ὅτι μερικοὶ Ἕλληνες ἤθελαν νὰ μιλήσουν μαζί Του, ἀπάντησε ὅτι ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα γιὰ νὰ δοξαστεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου.[17] Ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν συνέχεια τοῦ κειμένου, τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο προφητεύει τὴν μεταστροφὴ[18] τοῦ ἀρχαίου ἑλληνισμοῦ, τὴν ἵδρυση τῆς χριστιανικῆς Οἰκουμένης στὸν Νέο ἑλληνισμὸ καὶ τὴν βυζαντινὴ διαδρομή του, ὅπου “ὅλες οἱ δημιουργικὲς παραδόσεις καὶ πνευματικὲς κινήσεις τοῦ παρελθόντος ἀναμείχθηκαν καὶ τελειοποιήθηκαν: ἦταν νέος ἑλληνισμός, ἀλλὰ ἑλληνισμὸς ἐκχριστιανισμένος δραστικά, καί, οὕτως εἰπεῖν, ἐκκλησιαστικοποιημένος”.[19]

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)