Σχολιάζει ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: “φαντάζονται τὴν χώρα τῶν Ἑλλήνων, σὰν νὰ ἦταν στοὺς Ἕλληνες αὐτὸς ποὺ εἶχε στείλει τὸν Χριστό, πρὸς τὸν ὁποῖο τοὺς ἀνακοίνωνε ὅτι θὰ ἐπιστρέψει. Ἀλλὰ μὲ αὐτά, ὅπως φαίνεται, προφητεύει ὁ δῆμος τῶν Ἰουδαίων, κι ἂς μὴ γνωρίζει τί λέει … γιατὶ πράγματι ὁ Χριστὸς ἐπρόκειτο νὰ παρατήσει τὴν μητέρα τῶν Ἰουδαίων, τὴν ἀχάριστη Ἱερουσαλήμ, καὶ νὰ βαδίσει στοὺς Ἕλληνες καὶ νὰ τοὺς διδάσκει”.[16]

Ἡ Καινὴ Διαθήκη πληροφορεῖ πὼς ὅταν ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Φίλιππος ἀνακοίνωσαν στὸν Χριστὸ ὅτι μερικοὶ Ἕλληνες ἤθελαν νὰ μιλήσουν μαζί Του, ἀπάντησε ὅτι ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα γιὰ νὰ δοξαστεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου.[17] Ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν συνέχεια τοῦ κειμένου, τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο προφητεύει τὴν μεταστροφὴ[18] τοῦ ἀρχαίου ἑλληνισμοῦ, τὴν ἵδρυση τῆς χριστιανικῆς Οἰκουμένης στὸν Νέο ἑλληνισμὸ καὶ τὴν βυζαντινὴ διαδρομή του, ὅπου “ὅλες οἱ δημιουργικὲς παραδόσεις καὶ πνευματικὲς κινήσεις τοῦ παρελθόντος ἀναμείχθηκαν καὶ τελειοποιήθηκαν: ἦταν νέος ἑλληνισμός, ἀλλὰ ἑλληνισμὸς ἐκχριστιανισμένος δραστικά, καί, οὕτως εἰπεῖν, ἐκκλησιαστικοποιημένος”.[19]