196 Ὁ ἀπολογητὴς Ἰουστῖνος μπορεῖ νὰ φθάνει μέχρι συγκρίσεως τοῦ Σωκράτη μὲ τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἀπευθυνόμενος στοὺς παγανιστές, ὄχι στὴν χριστιανοσύνη, ὅπου ἀναγνωριζόταν τόσο ἡ ἀξία τοῦ Ἕλληνα φιλοσόφου, ὅσο καὶ ἡ πολιτισμικὴ διαφορά, ποὺ θὰ καθιστοῦσε τεχνητὴ καὶ κακόγουστη τὴν ‘χριστιανοποίησή’ του. Ἀξίζει ἐπίσης νὰ σημειωθεῖ, ὅτι στὴν ἐποχὴ τῆς ‘Ἀναγέννησης’ Ἰταλοὶ πλατωνιστὲς “παρακάλεσαν τὸν Πάπα νὰ περιλάβει τὸν Πλάτωνα μεταξὺ τῶν ἁγίων τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας” (Τατάκης, Ἡ βυζαντινὴ φιλοσοφία, ὅ.π., σ. 270), γεγονὸς ποὺ ἀρκεῖ ἀπὸ μόνο του γιὰ νὰ γίνεται ἀντιληπτὴ ἡ ἐπιδερμικότητα τῆς πίστης τῶν ‘χριστιανῶν’ οὑμανιστῶν καὶ τὸ φυσιολογικὸ τῆς ἀπομακρύνσεως τοῦ οὑμανισμοῦ ἀπὸ τὸν χριστιανισμὸ κατὰ τὰ νεώτερα ἰδίως χρόνια, ὁπότε οὑμανισμὸς καὶ ἀθεϊσμὸς σχεδὸν ταυτίζονται.