Καὶ δημιουργήθηκαν χριστιανικὲς κοινότητες, Ἐκκλησίες, σὲ ὁλόκληρη τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ Οἰκουμένη, κατὰ χιλιάδες οἱ ἀσκητὲς στὶς ἐρήμους καὶ τὰ μοναστήρια, μὲ πλῆθος μοναχούς, ἱερεῖς, ἁπλοὺς πιστοὺς κάθε ἡλικίας νὰ ἔχουν μιλήσει καὶ μέχρι σήμερα νὰ μιλοῦν γιὰ ἐδῶ καὶ τώρα, ἤδη στὴν ζωὴ αὐτή, πρόσωπο μὲ πρόσωπο συνάντησή τους μὲ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, μὲ τὴν Θεοτόκο, μὲ κοιμηθέντες Ἁγίους… Χρειάζεται ὄχι ἀνοησία, ἀλλὰ ἀποφασισμένη ὑποταγὴ στὴν ἀνοησία, γιὰ νὰ ἀρνεῖται κανεὶς ἀκόμα καὶ τὴν ἁπλὴ ἱστορικότητα τοῦ Χριστοῦ.[181]