ΟΣΟ εἶναι ἐχθρὸς τοῦ Πνεύματος ἡ ἰσοπέδωση, ἄλλο τόσο ἡ ἀποστείρωση, τὰ προφυλακτικά, τὰ παρώπια καὶ τὰ ἀντήλια. Διαπιστώνοντας στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ἐγγύτητα συχνὰ μέχρι ταυτίσεως μὲ τὴν χριστιανική, καὶ νομίζοντας ὅτι προφυλάσσουν ἀπὸ τὸν συγκρητισμό, ὁρισμένοι ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς προσπάθησαν νὰ ἀποδώσουν τὸ ‘παράδοξο’ σὲ δανεισμὸ ἀπὸ τὴν Βίβλο!

Ὁ Αὐγουστῖνος τὸ ἰσχυρίζεται τόσο διστακτικά, ὥστε δίνει ταυτόχρονα τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν τὸ ἰσχυρίζεται![190] Ὁ Γρηγόριος Νύσσης ἀπορεῖ: “ὁρισμένοι ἀπὸ τὴν ἔξω σοφία ἴσως ἔκλεψαν τὰ δικά μας … Ὁ ἕνας ἀποφθεγματικὰ συμβούλευσε νὰ μὴ λείπει τίποτα, ὁ ἄλλος ἀπαγόρευσε τὴν ὑπερβολή· διότι ὁ ἕνας ἀποφάνθηκε τὸ Μέτρον ἄριστον, ὁ ἄλλος νομοθέτησε τὸ Μηδὲν ἄγαν”.[191]