192 Ὠριγένης, Κατὰ Κέλσου, βιβλ. 6, ἑν. 7.

193 Ἔκκαρτ, Εἰς τὸ Κατὰ Ἰωάννην, LW III, σ. 4.

194 Ἂς σημειωθεῖ, ἂν καὶ εἶναι γενικῶς γνωστό, ὅτι στὰ ἑλληνόφωνα πολεμικὰ κείμενα “Κατὰ Ἑλλήνων” ὁ ὅρος δὲν ἀναφέρεται στὸ γένος, τὴν γλῶσσα ἢ σὲ ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν θρησκεία. Ἡ συνήθεια αὐτὴ ὑποχώρησε τὸν 4ο αἰώνα καὶ ἑξῆς, ὅταν ἡ χριστιανοσύνη ἄρχισε νὰ οἰκειοποιεῖται συνειδητὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ὡς μεγάλο καὶ ἀπαραίτητο ἀγαθό, ὁπότε ἔπαψε νὰ ταυτίζει τὴν ἀρχαιότητα μὲ τὴν εἰδωλολατρεία.

195 Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Μ. Βασιλείου Φιλοκαλία Ὠριγένους, κεφ. 15, ἑν. 4.