Μολονότι τὰ ὁμηρικὰ ἐναύσματα χωροῦσαν στὸ μεγάλωμα τῆς προσωπικῆς βίωσης καὶ διερεύνησής τους, παρὰ τὴν σχετικὴ κριτικὴ διέμεναν στὸ ἴδιο τὸ ἐπίκεντρο τῆς βραδύτερα καὶ περιεκτικώτερα δημιουργικῆς λαϊκῆς εὐσέβειας. Ἡ ἀντίθεση φιλοσοφίας καὶ πολυθεϊσμοῦ δὲν ἦταν ἀντίθεση ἀνάμεσα στὴν εὐφυΐα καὶ τὴν βλακεία ἢ στὸν ἀνθρωπομορφισμὸ καὶ τὴν ὑψηλὴ θεωρία, ἀλλὰ ἀνάμεσα στὴν πεῖρα τῆς ὑπερβατικῆς ἁπλότητας τοῦ Λόγου, καὶ στὴν ταυτόχρονη, ἐξίσου ἰσχυρή, πεῖρα τῆς ποικιλίας τῶν ἀρετῶν καὶ φανερώσεών Του.