Γι’ αὐτὸ ὁ Ἔκκαρτ δὲν διστάζει νὰ ἀποκαλέσει τὸν Πλάτωνα ἱερέα: “ὁ Πλάτων, ὁ μεγάλος αὐτὸς ἱερέας … μιλάει γιὰ μιὰ καθαρότητα[[577]] ποὺ δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο. Δὲν ὑπάρχει οὔτε στὸν κόσμο οὔτε ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο, δὲν ὑπάρχει οὔτε στὸν χρόνο οὔτε στὴν αἰωνιότητα, δὲν ἔχει οὔτε ἐξωτερικὸ οὔτε ἐσωτερικό. Ἀπὸ ἐδῶ ὁ Πατέρας ἀντλεῖ τὴν πλησμονὴ καὶ τὴν ἄβυσσο ὅλης Του τῆς θεότητας. Αὐτό γεννάει καὶ στὸν κόσμο μὲ τὸν μονογενῆ Υἱό του — γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς ὁ ἴδιος Υἱός. Ἡ γέννησή Του εἶναι ἡ διαμονή Του μέσα μας, καὶ ἡ διαμονή Του μέσα μας εἶναι ἡ γέννησή Του σὲ μᾶς. Μένει πάντα τὸ Ἕνα ποὺ πηγάζει στὸν ἑαυτό Του”.[578]