595 Βιντὰλ–Νακέ, Μῦθος καὶ τραγωδία στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅ.π., σ. 193.

596 Φαῖδρος 273a.

597 Βιντὰλ–Νακέ, Μῦθος καὶ τραγωδία στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅ.π., σ. 194.

598 Ὅ.π., σ. 183.

599 Ὅ.π., σ. 184.

600 Τὴν ἐπανάληψη ζητοῦσαν μὲ τὸ ἐπιφώνημα ‘αὖθις’, σημειώνει ὁ Ραγκαβῆς, Λεξικὸν τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιολογίας, τ. Α΄, ὅ.π., σ. 371.

601 Βιντὰλ–Νακέ, Μῦθος καὶ τραγωδία στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅ.π., σ. 202.

602 Παπαρρηγόπουλος, Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, βιβλ. 16, ὅ.π., σ. 44.

603 Πρβλ. τὸν Ράνσιμαν, (Βυζαντινὸς πολιτισμός, ὅ.π., σ. 23), γιὰ τὴν ἀπουσία πραγματικῆς πνευματικῆς ἀνησυχίας στὶς σχολὲς τῶν φιλοσόφων, τὴν ὥρα ποὺ “ἡ διδασκαλία τῶν πατέρων βρισκόταν πολὺ πιὸ κοντὰ στὴν πλατωνικὴ φιλοσοφία.”