Αὐτὸ συμβαίνει σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους χωρὶς ἐξαίρεση, καὶ καθένας στὸν βαθμὸ ποὺ ἀφήνεται καὶ δέχεται τὰ θεῖα δῶρα, γνωρίζει τὴν ἕνωση ποὺ διενεργεῖ ὁ Λόγος, ἀκόμη κι ἂν δὲν γνωρίζει τὸ Ὄνομά Του.

“Αὐτὸ εἶναι τὸ θαυμάσιο παιχνίδι τῶν δυνάμεων, / πῶς μέσ’ ἀπὸ τὰ πράγματα περνοῦν ὑπηρετῶντας, / στὶς ρίζες μεγαλώνοντας καὶ στοὺς χυμοὺς νὰ χάνονται / καὶ πάνω στὶς ψηλὲς κορφὲς νὰ φτάνουν ὡς Ἀνάσταση”.[656]

Σημειώσεις

617 Πίνδαρος, Πυθιόνικος 1, στ. 41, μτφρ. Θρασ. Σταύρου, Θεσ/νίκη 1980, σ. 9, καὶ Πυθιόνικος 3, στ. 95–96, ὅ.π., σ. 27· πρβλ. τὸν ὄγδοο Πυθιόνικο, στ. 73 κ.ἑ.