ΤΟ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ αἴτημα γιὰ κάθαρση τῆς βουλήσεως ἢ περιαγωγὴ τῆς ψυχῆς “πρὸς τὸ ὄν, ὥστε νὰ μισεῖ ὅσα χρειάζεται νὰ μισεῖ ἀμέσως ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλος, καὶ νὰ θέλει ὅσα χρειάζεται νὰ θέλει”,[615] νοεῖται ὡς προσευχὴ εὐχαριστίας, πέρα ἀπὸ κάθε δυνατὴ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου.[616] “Ἀπὸ τοὺς Θεοὺς εἶναι κάθε ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου … Ἀπὸ τὸν Δία τοὺς δόθηκε ν’ ἀναστυλώσουν τὴν καρδιά τους”, ὁμολογεῖ ὁ Πίνδαρος.[617]