Οἱ θέσεις μετατίθενται ἀμοιβαῖα κι ἑνώνονται, ὁ ἕνας νικάει τὸν ἄλλο στὴν ἀγάπη…[635] — στὸν ἐραστή του βλέπει τὸν ἑαυτό του ὅπως σὲ καθρέφτη, ἔτσι ποὺ ἀπορεῖ τί βλέπει καὶ ποιὸν ἀγαπάει…[636] κάπως σὰν νὰ κλείνεις ὅ,τι εἶχες καὶ νὰ ἀλλάζεις ἀνεγείροντας ἄλλη ὄψη, ποὺ ἔχουν ὅλοι, ὅμως λίγοι ἐνεργοποιοῦν…[637] ὁ ἕνας φανερώνει τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἄλλου στὸν ἑαυτό του ὅπως σὲ καθρέφτη…[638] Ἔτσι ὁ Ἐμπεδοκλῆς εἰδοποιοῦσε ὅτι “ὅποιος ζητάει νὰ βρεῖ ἕνα σοφό, χρειάζεται νὰ εἶναι πρῶτα ὁ ἴδιος σοφός”…[639] Γιατὶ τὸ Ἕνα μεγαλώνει προσωπικὰ ὁδηγούμενο ἀπὸ τὸ περισσότερο Ἕνα, γιατὶ ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς Υἱοθεσίας, καὶ ὁδηγοῦνται ἀπὸ τὸν ἕνα πατέρα τους Χριστό.[640]