Στα έργα που έχουν ως θέμα τους την επανάσταση του ’21, το αρχαίο παρελθόν εμφανίζεται ως ο μεγάλος τροφοδότης των νεότερων ηρωικών σελίδων. Ενδεικτική είναι η σκηνή από το έργο «Το Κρυφό Σχολειό», όπου ο παπα-΄Ανθιμος διδάσκει στα παιδιά την αρχαία ιστορία, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στη Μακεδονία και τον Αλέξανδρο:
ΑΝΘΙΜΟΣ: […] Σας έλεγα, παιδιά, προχτές, πως από δω κι απάνω απλώνεται η Μακεδονία. Από τη χώρα αυτή, στα 344 προ Χριστού, ξεκίνησε ο Μέγας Αλέξανδρος και πέρασε στην Ασία. Θυμάστε. Οι στρατοί του Δαρείου και του Ξέρξη, 160 τόσα χρόνια πρωτύτερα, είχαν βαλθή να καταλύσουν την ελευθερία της Ελλάδας, να συντρίψουν τον πολιτισμό της και να σβήσουν το φως, που θα φώτιζε όλο τον κόσμο. Μα οι Έλληνες στάθηκαν πρόμαχοι του πολιτισμού κι ανάγκασαν τους βαρβάρους να φύγουν ντροπιασμένοι. Ο Αλέξανδρος, λοιπόν, αρχιστράτηγος των Ελλήνων ύστερα από 160 χρόνια, πέρασε στην Ασία και πολεμώντας αδιάκοπα τους βαρβάρους, έφτασε ως εκεί κάτω, στα Ιμαλάϊα, που είναι τα πιο ψηλά βουνά της γης. Έτσι έγινε κοσμοκράτορας. Έχτισε εδώ κι εκεί πολλές ελληνικές πολιτείες…Κι έκανε να μιλήται η γλώσσα μας και να τραγουδιώνται οι στίχοι των ποιητών μας, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, ως εκεί μέσα, στα βάθη της Ασίας [21].
Από αυτή την αίσθηση της ηθικής ανωτερότητας πηγάζει και το αίσθημα βαθιάς υπερηφάνειας που διακατέχει τους μικρούς και μεγάλους ήρωες των έργων που μας απασχολούν. Σε όλα σχεδόν γίνεται λόγος για την ηθική υπεροχή των Ελλήνων, που μπορεί να τους βοηθήσει να υπερισχύσουν των εκάστοτε εχθρών, οι οποίοι χαρακτηρίζονται μόνο από υλική δύναμη. Στο έργο «Ένας ακόμη στρατιώτης», που διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Βορείου Ηπείρου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1941, ένας από τους ήρωες λέει χαρακτηριστικά:
ΜΗΛΙΟΣ: Και μη δεν είναι πανηγύρι, παιδί μου, αυτός ο πόλεμος; Από τότε, που θυμάμαι τον κόσμο, άλλος τέτοιος δεν έγινε. Μια φούχτα άνθρωποι ν’ αδιαφορήσωμε να τα βάλωμε με χιλιάδες και να νικήσωμε [22].
Και στο τιτλοφορούμενο «Τα δυο επισκεπτήρια», οι στρατιώτες συζητούν μεταξύ τους για την αιτία που ώθησε τους έλληνες στην παράτολμη απόφαση να αντισταθούν στον στρατιωτικά και υλικά ισχυρότερο εχθρό και καταλήγουν λέγοντας:
