ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ: Σήμερα το πρωί – λες και την πρώτη τουφεκιά την έρριξε το χέρι του Θεού – εμάθαμε, πως οι δικοί μας πήραν στο κυνήγι τον εχθρό κατά τα αλβανικά σύνορα. Χάλασε ο κόσμος εκεί κάτω. Κι ετρέξαμε να σας φέρωμε την είδηση [19].
Σε άλλο έργο εμφανίζονται οι γυναίκες της Πίνδου, οι οποίες υποβάλλονται σε κάθε είδους θυσίες και κόπους προκειμένου να βοηθήσουν τα ελληνόπουλα που πολεμούν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Στους αγώνες αυτούς, υπάρχει η εδραιωμένη πεποίθηση ότι η Παναγία παραστέκει τις γυναίκες και τους φαντάρους που πολεμούν στις χιονισμένες βουνοκορφές. Συγκεκριμένα, στο έργο «Ατσαλένιες Γυναίκες», στο οποίο παρουσιάζονται οι ηρωικές μορφές των ελληνίδων, παρουσιάζεται μία να αφηγείται το όραμά της στις συναγωνίστριές τους:
ΜΑΡΟΥΣΑ: Μάτι δεν έκλεισα τις περισσότερες ώρες…Εδώ απ’ έξω…κάτι σαν ήσκιος τριγύριζε…Έκανα μια φορά να ρωτήσω, να φωνάξω, κι η φωνή μου λες κι έσβηνε μέσα στο στήθος μου…Ύστερα ο ήσκιος εκείνος χάθηκε…Όμως αργότερα ξαναφάνηκε…Τότε ξεχώρισα, είδα καλά με τα μάτια μου, μες στο σκοτάδι μια μαυροφορεμένη γυναίκα να πηγαίνη και νάρχεται…Από το πρόσωπό της έβγαινε αχνό ένα φως…Μια στιγμή την είδα να χάνεται προς την ανηφοριά…Δεν την ξαναείδα πια…Ζάρωσα τότε στη γωνιά μου κι έκανα να κλείσω τα μάτια μου, ακουμπώντας το κεφάλι μου στον τοίχο […]
ΔΕΣΠΩ: […] Όλος ο στρατός το πιστεύει, πως στον αγώνα μας μας προστατεύει, μας βοηθεί η Παναγία [20].
Με τον τρόπο αυτόν, ο συγγραφέας επιχειρεί να εμπεδώσει στους μικρούς θεατές των έργων του την πεποίθηση ότι η θρησκευτική ταυτότητα αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο συγκρότησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων. Οι εθνικές επέτειοι και οι σκηνές που δραματοποιούν περιόδους της ελληνικής ιστορίας, όπως η Επανάσταση του 1821 και ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940, δίνουν την ευκαιρία στον Σπεράντσα να μεταδώσει, παράλληλα, στα παιδιά μηνύματα που έχουν σχέση με το ιστορικό παρελθόν του έθνους.
Σύμφυτη προς την ιδεολογική «άποψη» που υπηρετεί η δραματουργία για παιδιά του Στέλιου Σπεράντσα είναι και η προβολή του ένδοξου αρχαιοελληνικού παρελθόντος ως γονιμοποιού δύναμης για το παρόν και το μέλλον του ελληνισμού. Τα σημεία όπου γίνεται λόγος για την αρχαία εποχή είναι πολλά και ενδεικτικά του διττού ρόλου που επωμίζονται μέσα στο σύστημα σημείων που συνιστά το θεατρικό έργο: αποτελούν, ταυτόχρονα, ευκαιρία εμπλουτισμού των ιστορικών γνώσεων των παιδιών αλλά και εθνικής διαπαιδαγώγησης.
