ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ τοῦ πανθέου ξεθώριαζαν καὶ ἡ παλιὰ θρησκευτικότητα κατέρρεε στοὺς τύπους μιᾶς εὐλάβειας ποὺ ὅμως δὲν ἔγινε ποτέ καθαρὰ τυπική. Ὁ τύπος ἀφοροῦσε διαρκῶς λιγώτερο στὸ ἴδιο τὸ πάνθεον, μὲ τὴν οὐσία νὰ μετατίθεται σὲ παράλληλη βαθύτερη γνώση, ἡ ὁποία περιεῖχε τὸ παρερχόμενο τῶν τελετῶν καὶ ὅλης τῆς θρησκείας, ὑπερβαίνοντας καὶ φανερώνοντάς το σὲ πιὸ πραγματικὴ σημασία του καὶ ἀκόμη ἄξιο ὣς ἕνα βαθμὸ στοὺς ἴδιους τοὺς δικούς του ὅρους, ἐνῷ ἤδη εἶχε στραφεῖ καὶ ψηλάφιζε αἰώνια βασιλεία παιδός,[525] ὅπως τὴν ἔβλεπαν νὰ σαρκώνεται.