ὑπέταξας τὴν σάρκα

τῇ ψυχῇ καὶ παρθένος

ἐδείχθης σεμνοτάτη, Μῆτερ κλυτή,

Ἐλισάβετ, ἡ ἄφθαρτον

ἀκτημοσύνης χιτῶνα καὶ ἀρετῆς

πολυτίμητον ὑφάνασα.

Ὡς μονοχίτων ἐβίως

καὶ ἀνυπόδητος,

τρισμάκαρ Ἐλισάβετ,

εὐθαλέστατον δένδρον

ὁσίων στεῤῥοψύχων ἀσκητριῶν,

ἡ παθῶν ῥίζας τέμνουσα

ἀδιαλείπτῳ δεήσει καρδιακῇ

πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον Θεάνθρωπον.

Δόξα. Ἦχος β΄.

Ὁσία Μῆτερ, ἀπετάξω πᾶν γεηρὸν φρόνημα

ζητοῦσα τοῦ κάλλους ἀπολαῦσαι τῆς ἀφθίτου μακαριότητος·

μονοχίτων οὖν καὶ ἀδυπόδητος διελθοῦσα τὸν βίον

χρυσοΰφαντον ἐνεδύσω χιτῶνα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου·