Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ καταγράφεται ἡ συζήτηση τοῦ ἀρχιτέκτονα Λ. Ζαούσση μὲ μία ἀπόφοιτο τῆς ἀρχιτεκτονικῆς γιὰ πιθανὴ συνεργασία τους. Ἡ συζήτηση δὲν εἶναι σύντομη, ἀλλὰ ἀξίζει τὸν κόπο νὰ τὴν διαβάσετε ἐπειδὴ ἀποτελεῖ (ἄλλο ἕνα) τεκμήριο τῆς διαβρωτικῆς ἐπιρροῆς τῆς ἀριστερᾶς στὴν ἐκπαίδευση, καὶ πόσο δύσκολο εἶναι γιὰ τὴν κοινωνία μας νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ κεντρικὸ αὐτὸ καὶ καθοριστικὸ πρόβλημα, ἀκόμη κι ἂν ἤθελε νὰ ἀπαλλαγεῖ. Πρὸς τὸ παρὸν οὔτε κἂν τὸ ἔχει συνειδητοποιήσει καὶ ἁπλῶς συζητάει ἂν θὰ ἔχουμε βάσεις στὰ διαγωνίσματα, κ.λπ.

*

Πριν λίγο καιρό μια φίλη μου με ρώτησε αν θα μπορούσα να πάρω μια κοπέλα που μόλις είχε πάρει πτυχίο Αρχιτεκτονικής από μια από τις Σχολές της χώρας μας ως “ασκούμενη”. “Δεν θέλει χρήματα” μου είπε.

Προφανώς, σκέφτηκα, αυτό θα πει “ασκούμενη”.

Της απάντησα ότι δεν υπόσχομαι τίποτα αλλά ότι πολύ ευχαρίστως θα την συναντούσα για να δω καταρχάς το πορτφόλιο της. Κανόνισα μάλιστα να συναντηθούμε μεσημέρι σε κάποιο καφέ για να αισθάνεται πιο άνετα, όπερ και εγένετο.

Ήταν μια συμπαθητική και ευγενική κοπέλα. Της ζήτησα να μου δείξει τα projects που είχε σχεδιάσει και ποιοί ήταν οι καθηγητές της. Κάποιους τους ήξερα, ένας μάλιστα ήταν και φίλος μου. Μου είπε με μεγάλη χαρά ότι ήταν αριστούχα.

Αφού μου έδειξε κάποια “ελαφριά” projects, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω είχαν αποτυπωθεί σε κάποια εντελώς άψυχα ηλεκτρονικά σχέδια- λες κι είχαν βγεί από τα καλούπια που χρησιμοποιούμε για να φτιάξουμε μπισκότα, μου έδειξε το “καμάρι” της.

Το project που έκανε τους καθηγητές της να την συγχαρούν και να της δώσουν τους καλούς της βαθμούς. Πρόκειται για ένα έργο αστικής ανακαίνισης μου είπε περιχαρής. “Τέλεια”, της απάντησα καθώς έχω ασχοληθεί αρκετά με αυτά τα θέματα και σκέφτηκα ότι πραγματικά θα μπορούσε να με βοηθήσει στη δουλειά μου.

“Πρόκειται”, μου λέει “για το οικοδομικό τετράγωνο στο Κολωνάκι μεταξύ Π. Ιωακείμ, Λουκιανού, Αλωπεκής και Πλουτάρχου”. “Ωραία”, της απάντησα, την ξέρω καλά την περιοχή.

Δεν μπορώ να πω ότι σοκαρίστηκα μ’ αυτό που μου έδειξε αλλά πραγματικά εξεπλάγην. Και δεν εκπλήσσομαι εύκολα.

“Αφαιρούμε λωρίδες από το οικοδομικό τετράγωνο”, με πληροφόρησε ενθουσιασμένη. Την κοίταξα ελαφρώς απορημένος. “Δηλαδή γκρεμίζουμε τμήματα των κτηρίων;”, ρώτησα. “Ναι”, μου απάντησε ακόμη πιο χαρούμενα, “καθ’ όλο το ύψος του κτηρίου”!

“Και γιατί αφαιρούμε τα τμήματα αυτά;”, την ρώτησα με πραγματικό ενδιαφέρον- πλέον ήμουν περίεργος να ακούσω την επεξήγηση της.

“Μα, για να αναπνεύσει το οικοδομικό τετράγωνο”, με πληροφόρησε σχεδόν με απορία του στυλ “πως είναι δυνατόν να μην το καταλαβαίνεις αυτό;”

Η αλήθεια είναι πως τόσα χρόνια δεν είχα διαγνώσει ότι το εν λόγω οικοδομικό τετράγωνο έπασχε από δύσπνοια αλλά την άφησα να συνεχίσει.

“Θέλουμε οι πολίτες να μπορούν να εξερευνήσουν από μέσα τον αστικό ιστό της πόλης”, συμπλήρωσε “πιστεύουμε σε μια ανοιχτή κοινωνία”.

Δεν θέλησα να εμπλακώ σε φιλοσοφικές συζητήσεις για το κατά πόσον η “ανοιχτή κοινωνία” θα επιτυγχάνετο με αυτόν τον τρόπο. Την ρώτησα όμως κάποιες εύλογες ερωτήσεις σχετικά με το project της.

-Καταλαβαίνεις ότι στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο θα είχε τεράστιες νομικές επιπλοκές;

Ξεκίνησα με το αυτονόητο… δηλαδή ότι πως γκρεμίζεις την περιουσία κάποιου άλλου.