Προφανώς, σκέφτηκα, αυτό θα πει “ασκούμενη”.

Της απάντησα ότι δεν υπόσχομαι τίποτα αλλά ότι πολύ ευχαρίστως θα την συναντούσα για να δω καταρχάς το πορτφόλιο της. Κανόνισα μάλιστα να συναντηθούμε μεσημέρι σε κάποιο καφέ για να αισθάνεται πιο άνετα, όπερ και εγένετο.

Ήταν μια συμπαθητική και ευγενική κοπέλα. Της ζήτησα να μου δείξει τα projects που είχε σχεδιάσει και ποιοί ήταν οι καθηγητές της. Κάποιους τους ήξερα, ένας μάλιστα ήταν και φίλος μου. Μου είπε με μεγάλη χαρά ότι ήταν αριστούχα.

Αφού μου έδειξε κάποια “ελαφριά” projects, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω είχαν αποτυπωθεί σε κάποια εντελώς άψυχα ηλεκτρονικά σχέδια- λες κι είχαν βγεί από τα καλούπια που χρησιμοποιούμε για να φτιάξουμε μπισκότα, μου έδειξε το “καμάρι” της.