Μετὰ τὸν Προοιμιακὸν εἰς τὸ Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια·

Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.

Νηστείᾳ, κακοπαθείᾳ,

δακρύων χεύμασι

καὶ χαμευνίᾳ ἄκρᾳ,

Ἐλισάβετ φωσφόρε,

δολίου ἀπετάξω τὰς μηχανὰς

καὶ τοῦ κόσμου τερπνότητα·

διὸ τανῦν ἐπαγέλλῃ ἐν οὐρανοῖς

σὺν Κυρίῳ, τῷ Νυμφίῳ σου.

Ὑπομονῇ σου ἀτρέπτῳ

καὶ τελειότητι

ἠθῶν ἐχθρὸν καθεῖλες

τὸν πλανεύοντα κόσμον

καὶ ὤφθης ἐναρέτου βίου κανών,

Ἐλισάβετ ἀσκήτρια·

διὸ καὶ βρύειν ἰάσεις παντοδαπὰς

ἠξιώθης τοῖς τιμῶσί σε.

Τῷ Ἰησοῦ νυμφευθεῖσα

δι’ ἐνασκήσεως

ὑπέταξας τὴν σάρκα

τῇ ψυχῇ καὶ παρθένος

ἐδείχθης σεμνοτάτη, Μῆτερ κλυτή,

Ἐλισάβετ, ἡ ἄφθαρτον

ἀκτημοσύνης χιτῶνα καὶ ἀρετῆς

πολυτίμητον ὑφάνασα.

Ὡς μονοχίτων ἐβίως

καὶ ἀνυπόδητος,

τρισμάκαρ Ἐλισάβετ,

εὐθαλέστατον δένδρον

ὁσίων στεῤῥοψύχων ἀσκητριῶν,

ἡ παθῶν ῥίζας τέμνουσα

ἀδιαλείπτῳ δεήσει καρδιακῇ

πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον Θεάνθρωπον.

Δόξα. Ἦχος β΄.

Ὁσία Μῆτερ, ἀπετάξω πᾶν γεηρὸν φρόνημα

ζητοῦσα τοῦ κάλλους ἀπολαῦσαι τῆς ἀφθίτου μακαριότητος·

μονοχίτων οὖν καὶ ἀδυπόδητος διελθοῦσα τὸν βίον

χρυσοΰφαντον ἐνεδύσω χιτῶνα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου·

Αὐτοῦ ὅθεν τῆς ὡραιότητος τρυφῶσα,

Ἐλισάβετ παναοίδιμε,

αἴτει δοῦναι πᾶσιν ἡμῖν βίου διόρθωσιν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου….

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.

Στήλη ἀσκητριῶν,

τρισμάκαρ Ἐλισάβετ,

καὶ τεῖχος ἐγκρατείας

ἐπώφθης· ὅθεν πάντες

τὴν μνήμην σου γεραίρομεν.

Στίχος. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι, καὶ εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου.

Λάμψασα ἀρεταῖς

ἀμέμπτου πολιτείας

καὶ κακουχίαις πλείσταις

τοῦ πλάνου, Ἐλισάβετ,

ἀπάτης ζόφον ἔλυσας.

Στίχος. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.

Χαῖρε τῆς προσευχῆς

ἀσύλητον ταμεῖον,

Ὁσία Ἐλισάβετ,

σκληραγωγίας βάθρον

καὶ ἀπαθείας κόσμημα.

Δόξα. Τριαδικόν.

Πάτερ σὺν τῷ Υἱῷ

καὶ Πνεύματι τῷ θείῳ,

Τριὰς ὑπεραγία,

λιταῖς τῆς Ἐλισάβετ

ἁγίασον τοὺς δούλους Σου.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ὄχημα εὐπρεπὲς

τοῦ νοητοῦ Ἡλίου,

Χριστοῦ τοῦ Φωτοδότου,

Πανάχραντε, σοὺς δούλους

φωτὶ ἀδύτῳ αὔγασον.

Νῦν ἀπολύεις…..τὸ Τρισάγιον, τὸ Ἀπολυτίκιον ἐκ τοῦ Μεγάλου Ἑσπερινοῦ καὶ Ἀπόλυσις.

ΕΝ Τῼ ΜΕΓΑΛῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ

Μετὰ τὸν Προοιμιακὸν τὸ Μακάριος ἀνήρ, εἰς δὲ τὸ Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια·

Ἦχος α΄. Πανεύφημοι μάρτυρες.

Ἀμνάς, Ἐλισάβετ, τοῦ Χριστοῦ

εὐπρεπὴς καὶ ἄμωμος

ὀφθεῖσα βίον διήνυσας

σοῦ τὸν ἐπίγειον

ἐν χρηστοηθείᾳ,

ταπεινώσει, δάκρυσιν,

ἀσκήσεσι συντόνοις, δεήσεσι

καὶ τοῦ σαρκίου σου

κατατήξει, χαριτόβρυτε

ἰαμάτων

πηγὴ ἀδαπάνητε.

Βλαστὲ Ἡρακλείας εὐθαλές,

τῆς ἐν Θράκῃ, σύλλογον

τῶν Χριστωνύμων κατηύφρανας

τῇ εὐωδίᾳ σου

τῶν κατορθωμάτων

καὶ τῶν θαυμασίων σου,

λευκάνθεμον Χριστοῦ θείας πίστεως

καὶ ἴον εὔοσμον

ἐγρηγόρσεως καὶ νήψεως,

Ἐλισάβετ,

Ὁσίων ἀγλάϊσμα.

Σεπτῆς Γλυκερίας προσευχαῖς,

τῆς Μεγαλομάρτυρος,

συνέλαβέ σε ἡ μήτηρ σου

δῶρον ὡς πάντιμον,

ἡ τῆς ἀτεκνίας

φέρουσα τὸ ὄνειδος,

Ὁσία Ἐλισάβετ, πανεύφημε,

σέμνωμα πίστεως

καὶ σοφίας ἐνδιαίτημα,

ἐποφθεῖσα

ἀλάβαστρον χάριτος.

Γυμνόπους διῆλθες ἐπὶ γῆς

βίον σου τὸν πρόσκαιρον

καὶ μονοχίτων, ἀσκήσεως

ἄκρας ὑπόδειγμα,

κεχαριτωμένη

Ἐλισάβετ, πρότυπον

ἀνδρείων γυναικῶν καὶ ἀείῤῥυτον

ῥεῖθρον ἰάσεων,

ἡ θεόθεν χάριν ἄφθονον

εἰληφυῖα

θαυμάτων, ἀοίδιμε.

Λαγόνων ἐκ σοῦ τῶν μητρικῶν

τὸν Χριστὸν ἠγάπησας

καὶ ὥσπερ προῖκα παρέδωκας

Αὐτῷ καρδίαν σου,

Ἐλισάβετ θεία,

ὄντως πολυτίμητον,

ἀσκήτρια σεμνὴ καὶ φιλάρετε,

ἡ κατατήξασα

ἑαυτὴν παννύχοις στάσεσι,

κακουχίαις

σαρκίου καὶ δάκρυσιν.

Εὐχῆς ὡς ἀστείρευτος κρουνὸς

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)