“Ἐδῶ, ἐδῶ εἶν’ ἕνα λιμανάκι, παπᾶ, κατ’ ἀπ’ τὸ Πρυΐ, ἀποκάτ’ ἀπ’ τὴν Ἁγία Ἀναστασιά, στὰ Μποστάνια”.

“Θυμᾶσαι καλά, Στεφανῆ;”

“Ὅπως ξέρ’ς ἡ ἁγιωσύνη σ’ τὰ γράμματα τσ’ ἐκκλησιᾶς ἀπ’ ὄξου, παπᾶ, ἔτσι κι ἐγὼ τὰ ξέρω ἀπ’ ὄξου ὅλα τὰ λιμανάκια, τοὺς κάβους, κὶ τ’ς ἀμμουδιές, ὅλες τὶς ξέρες κὶ τὰ γκρίφια κὶ τὰ θαλάμια”.

Καὶ προσήγγισαν μὲ πολὺν κόπον καὶ ἀγῶνα καὶ βάσανον, βρεγμένοι, θαλασσοπνιγμένοι, μισοπαγωμένοι. “Ἐκεῖ, ἐκεῖ διαναστάει”.

Ὑπῆρχεν ἓν θαλάσσιον μάρμαρον, ὡς φυσικὴ ἀποβάθρα, πότε καλυπτόμενον ἀπὸ τὸ κῦμα, πότε ἀνέχον ὑπεράνω τῆς θαλάσσης. Τὴν φορὰν ταύτην τὸ ἐκάλυπτε καὶ δὲν τὸ ἐκάλυπτε τὸ κῦμα. Ἐπλησίασαν καὶ ἠσθάνθησαν πάραυτα τὸ εὐάρεστον αἴσθημα τῆς παύσεως τοῦ σάλου καὶ τῆς προσεγγίσεως εἰς σκεπαστὸν καὶ εὐλίμενον μέρος.