“Καὶ σὰν τόνε γυρίση στὸ μαΐστρο;” ἐπέμεινεν ὁ μαραγκός.

“Κι χωρὶς νὰ τόνε γυρίση στὸ μαΐστρο, ἐγὼ σ’ λέω πὼς ἀπ’ τὴν Κεχριὰ κι ἐκεῖ θενἄχουμε θαλασσίτσα” εἶπε τρίβων τὰς χεῖρας ὁ Στεφανῆς. “Αὐτὰ εἶναι ἀποθαλασσιὲς καὶ δὲ λείπουν, κατάλαβες, κι ὁ κόρφος μπουκάρει ὁλοένα, κι οὗλο στρίβει. Μὰ δὲ μᾶς πειράζ’ ἡμᾶς αὐτό. Ἐγώ σᾶς παίρνω ἀπάνου μ’, ὁ Στεφανῆς σᾶς παίρνει ἀπάν’ τ’!”

“Μπράβο, Στεφανῆ, τώρα μ’ ἔκαμες ν’ ἀποφασίσω. Ἤπιες ρακί; Τράβα κι ἄλλο ἕνα”, εἶπεν ὁ παπᾶς.

“Ἔχω πιεῖ πέντ’ ἕξ ὣς τώρα, ἔτσι νἄχω τὴν εὐχή σ’, παπᾶ”.·