Μέχρι τις αρχές του 18 αι. από τις πέντε επαρχίες που υπήρχαν στην Κριμαία ως αποτέλεσμα διάφορων καταργήσεων και μετασχηματισμών έμεινε μόνο μία, που ονομάστηκε επαρχία Γοτθίας και Καφφά. Με την πάροδο του χρόνου οι επικεφαλείς της ήταν ο Μεθόδιος (1673-1680), ο Νεόφυτος (1680-1707), ο Μακάριος (1707-1710), ο Παρθένιος (1710-1721), ο Γεδεών (1725-1750, 1760-1769), ο Δορόθεος (1750-1759) και ο Ιγνάτιος (1771-1786).

Υπό τις συνθήκες της τουρκο-τατάρικης κυριαρχίας και δεδομένης της παρακμής της χριστιανικής θρησκευτικής και πολιτιστικής ζωής διευρύνθηκε το φαινόμενο του εκταταρισμού και εκτουρκισμού του ελληνικού έθνους. Τα τατάρικα και τα τούρκικα είχαν γίνει επίσημες γλώσσες στην Κριμαία, περιορίζοντας τη χρήση της ελληνικής μόνο στα όρια των χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτό προκάλεσε και την εμφάνιση δυο νέων εθνικών ομάδων: των Ουρούμων ή Έλληνο-Τάταρων, που μιλούν σε τουρανικές διαλέκτους, και τους Ρουμαίους ή Έλληνες, που μιλούν σε ελληνικές διαλέκτους.