Η Μαριούπολη βρίσκεται στα νότιο-ανατολικά της Ουκρανίας στην παραλία της Αζοφικής θάλασσας και απαριθμεί 550 χιλιάδες κατοίκους. Ιδρύθηκε το 1779 από τους Έλληνες, η ιστορία των οποίων συνδέεται με τα ουκρανικά εδάφη επί πολλούς αιώνες.

Οι πρώτες αρχαίες ελληνικές αποικίες εμφανίστηκαν στα εδάφη της σύγχρονης Ουκρανίας τον 6 αιώνα π.Χ. στα παράλια της Μαύρης θάλασσας και στην χερσόνησο της Κριμαίας.

Στην εποχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι ελληνικές πόλεις και αποικίες της Κριμαίας κρατούν στενές οινονομικές και πολιτικές σχέσεις με την γενέτειρα.

Τον 13 αι. η Κριμαία καταλαμβάνεται από τους Τάταρους και μετά από μερικούς αιώνες εθνικής και πνευματικής τους καταπίεσης οι Έλληνες μετοικούν στη Ρωσική αυτοκρατορία.

Εδώ ιδρύουν την πόλη Μαριούπολη με 22 γύρω χωριά και αποκτούν πολλά προνόμια από την κυβέρνηση της Αικατερίνης Β’.

Μετά την επανάσταση του 1917 αρχίζει μια σύντομη περίδος της εθνικής αναγέννησης και γίνεται προσπάθεια διαμόρφωσης ενός αυτάρκους ελληνικού πολιτισμού, η οποία όμως τελειώνει με τις σκληρές καταπιέσεις του Στάλιν.

Το 1941-1945 οι Έλληνες παίρνουν ενεργό μέρος στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους από την φασιστική Γερμανία.

Στις δεκαετίες 50 με 80 οι δραστηριότητες των εθνικών μειονοτήτων δεν ευνοούνται και καταπιέζονται από την επίσημη εξουσία και η μικρή εστία του ελληνικού πολιτισμού διατηρείται από τους λίγους Έλληνες ποιητές και ενθουσιώδεις υποστηρικτές του ελληνικού κινήματος.

Η Μεγάλη μετακίνηση των λαών, που ξεκίνησε τον 3 αι. μ.Χ., είχε άσχημες συνέπειες για τον πολιτισμένο ελληνικό πληθυσμό του τόπου αυτού. Οι περισσότερες αρχαίες πόλεις είχαν καταστραφεί στη διάρκεια των επιδρομών των Σαρμάτων, Αλανών, Γότθων, Ούννων και άλλων φυλών. Οι νέες αυτές φυλές έμειναν στην Κριμαία και αναμίχθηκαν με τον αυτόχθονα ελληνικό πληθυσμό, αφομοιώνοντας τη γλώσσα και τον πολιτισμό του.

Στην εποχή του Ιουστινιανού Α’ η πόλη Χερσόνησος προσαρτάται οριστικά στην αυτοκρατορία και γίνεται εστία του βυζαντινού πολιτισμού στην Κριμαία, συμβάλλοντας στην εξάπλωση του χριστιανισμού και της ελληνικής γλώσσας. Στην Νότια Κριμαία ιδρύονται χριστιανικές επαρχίες: της Χερσονήσου (τον 4 αι.), της Γοτθίας (τον 8 αι.) και της Φούλλιας (τον 9 αι.).

Τον 6 αι. στα παράλια της Νότιας Κριμαίας οι Βυζαντινοί είχαν χτίσει δύο κάστρα, τον Γορζουβίτη (σημερινό Γουρζούφ) και τον Αλουστόν (σημερινή Αλούστα). Για να προστατευτούν από τις συνεχείς επιδρομές οι ντόπιοι κάτοικοι χτίζανε φρούρια και στα ορεινά μέρη, τα οποία μερικοί μελετητές τα ονομάζουν σήμερα “σπηλαίοι τόποι”.

Η πολιτική της εικονομαχίας το πρώτο μισό του 8 αι. προκάλεσε νέο κύμα μετανάστευσης από την Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια προς την Κριμαία. Οι νέοι άποικοι φέρνουν μαζί με το αντιπολιτευτικό τους πνεύμα και νέες τεχνολογίες αγροτικής καλλιέργειας και τεχνουργίας.

Η εξόρμηση στην Κριμαία των Χαζάρων, που ξεκίνησε στα τέλη του 7 αι. προκαλεί το 787 την αντιχαζάρικη εξέγερση, της οποίας ηγήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης της Γοτθίας. Η εξέγερση όμως αυτή, πού είχε και τάση χωρισμού από την Βυζαντινή αυτοκρατορία, γρήγορα και σκληρά καταπιέστηκε από τους Χαζάρους.

Το 833-834 αναδιοργανώνεται η διοικητική περιφέρεια της Βυζαντινής Κριμαίας και ιδρύεται το “θέμα” της Χερσώνος, που περιέλαβε τα κάστρα της ορεινής περιοχής στα νότιο-δυτικά της Κριμαίας και είχε επικεφαλής τον βυζαντινό στρατηγό.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)

Αρχική σελίδα