Ἀπὸ τὴν Κιβωτό

Ἐξ ἀρχῆς δηλώνω ὅτι συμφωνῶ ἀνεπιφύλακτα μὲ τὴν ὁπλοκατοχή, ὑπὸ τὴν αὐτονόητη προϋπόθεση, ποὺ ἄλλωστε ἤδη ἰσχύει, ὅτι κρίνονται καὶ ἀναπροσαρμόζονται οἱ ὅροι γιὰ τὴν ἔκδοση ἀδειῶν, ὥστε νὰ ἀποκλείονται ἄτομα μὲ ἰδιαίτερα ψυχοπαθολογικὰ προβλήματα, κ.λπ. Ἀπ’ ὅσο γνωρίζω, οἱ ἀντιτιθέμενοι φοβοῦνται κυρίως ἐπιθέσεις σὲ πολυσύχναστους χώρους. Οἱ ὑπέρμαχοι ἀντιτάσσουν ὅτι 1) ὅποιος θέλει θὰ βρεῖ ὅπλο, 2) μὲ δεδομένη τὴν ἀντικειμενικὴ ἀδυναμία τῆς ἀστυνομίας νὰ βρίσκεται παντοῦ, ὅσο περισσότεροι ὑγιεῖς πολίτες ἔχουν δυνατότητα ὁπλοκατοχῆς, τόσο πιὸ πιθανὸ νὰ ἀποκρούονται τὰ ἐγκλήματα, καὶ 3) ἡ γενικὴ ὠφέλεια ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ὁπλοκατοχὴ ὑπερβαίνει κατὰ πολὺ ὅποια προβλήματα δημιουργοῦνται.

Τὸ 3ο ἐπιχείρημα εἶναι ἤδη ἀρκετὰ σοβαρὸ γιὰ νὰ καλύψει τὰ ὑπόλοιπα. Θὰ τὸ δοῦμε ἀμέσως μετά. Τὸ 2ο μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἀνώφελο ἂν δὲν ἰσχύει τὸ 1ο. Ἡ ἀποτελεσματικότητα τῶν πολιτῶν ἀπαντάει σὲ πρόβλημα ποὺ (ὑποτίθεται ὅτι) δὲν θὰ ὑπῆρχε χωρὶς γενικευμένη ὁπλοκατοχή. Γιὰ χάρη τῆς συζήτησης θὰ ἀποδεχθῶ χωρὶς ἀντιρρήσεις ὅτι ἂν καὶ φυσικὰ δὲν προκαλεῖ ἀπὸ μόνη της τὸ ἔγκλημα, ἡ ἐλεύθερη ὁπλοκατοχὴ τὸ διευκολύνει ἔστω μόνο ὑπὸ τὴν μορφὴ ἐπιθέσεων σὲ πολυσύχναστους χώρους. Ὅμως δὲν ἀρκεῖ νὰ γνωρίζουμε ἂν ἡ ὁπλοκατοχὴ ἐνθαρρύνει ὁρισμένα εἴδη ἐγκληματικότητας, χρειάζεται νὰ γνωρίζουμε καὶ ποιὰ εἴδη μειώνει σὲ ποιὸ βαθμό, πέρα καὶ ἀπὸ τὴν δυνατότητα τῶν πολιτῶν νὰ ἀμυνθοῦν ἀπέναντι στὸ ἴδιο τὸ κράτος. Τὸ τελευταῖο ἂς μὴν ὑποτιμᾶται, ἐφόσον ἀναγνωρίζει τὴν ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας αὐστηρὰ προσωπική. Καὶ μόνο αὐτὸ ἀρκεῖ γιὰ νὰ αἰτιολογήσει τὴν ὁπλοκατοχή. Ὅμως δὲν θὰ ἐπιμείνω τώρα ἐδῶ.

Εἶναι γνωστὲς οἱ ἔρευνες ποὺ δείχνουν ὅτι ἀκόμα καὶ στὴν ‘πάνοπλη’ Ἀμερικὴ μόνο γύρω στὸ 0.3% τῶν ὅπλων χρησιμοποιεῖται γιὰ ἐγκλήματα! Τί ἄλλο σημαίνει μιὰ τέτοια ἀναλογία παρὰ ὅτι στὴν συντριπτική τους πλειονότητα τὰ ὅπλα συμβάλλουν θετικά, καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ χρησιμοποι­οῦνται, λειτουργῶντας ἀποτρεπτικά; Καὶ εἶναι ἐπίσης γνωστὸ ὅτι ἡ ἀπαγόρευση π.χ. στὴν Ἀγγλία ὁδήγησε στὴν αὔξηση ἔνοπλων ληστειῶν, ἀσχέτως ἂν μειώθηκαν οἱ περιπτώσεις τῶν οὕτως ἢ ἄλλως σπάνιων ἐπιθέσεων παραφρόνων σὲ καφετέριες κ.λπ. Ἡ ἀπαγόρευση τῆς ὁπλοκατοχῆς πάνω ἀπ’ ὅλα εὐνοεῖ ὅσους δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν νομιμότητα, ὅμως θὰ ἤθελα νὰ σκεφτοῦμε τὸ ὅλο ζήτημα ὑπὸ τὶς πλέον συμφέρουσες γιὰ τοὺς ‘φι­λει­ρηνιστὲς’ προϋποθέσεις.

Καθένας ἔχει νὰ ἀπαντήσει γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς δικούς του, ἂν προτιμάει νὰ θυσιάσει τὴν οἰκογένειά του γιὰ νὰ μειωθοῦν κατά τι οἱ οὕτως ἢ ἄλλως λιγοστὲς ἐπιθέσεις σὲ δημόσιους χώρους. Θὰ δεχόμουν νὰ παρακολουθήσω τὸ παιδί μου νὰ κακοποιεῖται καὶ νὰ σκοτώνεται μπροστά μου, ἐπειδὴ ἀρνοῦμαι νὰ χρησιμοποιήσω ὅπλο; Περαιτέρω, τὸ ζήτημα τοῦ ἀφοπλισμοῦ ποῦ ἀκριβῶς σταματάει; Γιατί δὲν ἀρνοῦμαι νὰ σκοτώσω ὅταν ἀντιμετωπίζω ἐχθρικὸ κράτος; Γιατί δὲν μὲ συγκινοῦν οἱ (σὺν τοῖς ἄλλοις ἀσυγκρίτως μαζικότεροι) σκοτωμοὶ καὶ σπεύδω νὰ ἐπιστρατευθῶ, ἀλλὰ γίνομαι ‘φιλειρηνικὸς’ καὶ ‘πολιτισμένος’ ὅταν κάποιος ἀπειλεῖ ἄμεσα τὴν οἰκογένειά μου; Γιατί δὲν θέλω καὶ τὴν πατρίδα μου ἄοπλη; Ἢ γιατί προτιμάω νὰ ἔχει ὅπλα μόνο ἡ ἀστυνομία; Φοβᾶμαι ἂν ὁπλοφορεῖ ὁ πατέρας, ἡ μητέρα, οἱ φίλοι μου; Αὐτοὶ ποὺ σωστὰ θὰ φοβόμουν, εἶναι πρόθυμοι νὰ ὁπλοφοροῦν ἐπιτρέπεται ἢ ἀπαγορεύεται. Ἀξίζει νὰ ἐκθέτω σὲ κίνδυνο τοὺς δικούς μου, ἐπειδὴ κάποτε ἕνας παρανοϊκὸς ἐπιτίθεται σὲ δημόσιο χῶρο; Κι ἂν τὸ θέλω γιὰ μένα, γιατί τὸ ἐπιβάλλω στοὺς ἄλλους; Ἂν προτιμάω νὰ μὴν ὁπλοφορῶ, δὲν ἔχω παρὰ νὰ μὴν ὁπλοφορῶ!

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)