Γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας στὴν χρήση ὅπλων ἀπὸ τοὺς πολίτες ὑπάρχουν διαθέσιμες πολλὲς ἔρευνες καὶ στατιστικὰ δεδομένα ἀπὸ διάφορες χῶρες, ἀλλὰ οἱ πιὸ κρίσιμες παράμετροι δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἔρευνες, πρᾶγμα ποὺ διευκολύνει νὰ τὸ σκεφτοῦμε καλύτερα. Πρῶτα θὰ ἤθελα νὰ δηλώσω ὅσο πιὸ καθαρὰ γίνεται τὴν δική μου θέση κι ἔπειτα νὰ τὴν ἐξηγήσω. Συμφωνῶ ἀνεπιφύλακτα μὲ τὴν ὁπλοκατοχή, φυσικὰ ὑπὸ τὴν αὐτονόητη καὶ ἤδη ἰσχύουσα προϋπόθεση ὅτι συνεχῶς κρίνονται καὶ ἀναπροσαρμόζονται οἱ ὅροι γιὰ τὴν ἔκδοση τῶν σχετικῶν ἀδειῶν, ὥστε νὰ ἀποφεύγονται οἱ περισσότερες δυνατὲς περιπτώσεις ἀδειοδότησης σὲ ἄτομα μὲ ἰδιαίτερα ψυχοπαθολογικὰ προβλήματα, κ.λπ.

Ἀπ’ ὅσο γνωρίζω, οἱ ἀντιτιθέμενοι στὴν χρήση ὅπλων προβάλλουν ὡς ἐπιχείρημα τὴν αὔξηση τῶν ἐπιθέσεων σὲ χώρους μαζικῆς συγκέντρωσης, ὅπως εἶναι τὰ σχολεῖα, οἱ καφετέριες, κ.λπ. Οἱ ὑπέρμαχοι τῆς ἐλεύθερης ὁπλοκατοχῆς ἀντιτάσσουν στὸ κύριο αὐτὸ ἢ μόνο ἐπιχείρημα τῶν ἀντιπάλων τους ὅτι 1) ὅποιος θέλει νὰ προχωρήσει στὰ ἐγκλήματα αὐτὰ οὕτως ἢ ἄλλως μπορεῖ νὰ βρεῖ ὅπλο, 2) μὲ δεδομένη τὴν ἀντικειμενικὴ ἀδυναμία τῆς ἀστυνομίας νὰ βρίσκεται ταυτοχρόνως παντοῦ, ὅσο περισσότεροι ψυχικὰ ὑγιεῖς πολίτες ἔχουν δυνατότητα αὐτοάμυνας μὲ τὴν χρήση ὅπλων, τόσο πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ἀποκρουστοῦν τὰ ἐγκλήματα, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὰ σχετικὰ στατιστικὰ δεδομένα, καὶ 3) ὅτι ἡ γενικὴ ὠφέλεια ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ὁπλοκατοχὴ ὑπερβαίνει τὰ προβλήματα ποὺ δημιουργοῦνται στὴν ἰδιαίτερη αὐτὴ περίπτωση.

Τὸ 3ο ἐπιχείρημα εἶναι ἀπὸ μόνο του τόσο σοβαρὸ ὥστε νὰ μὴν χρειάζεται νὰ ἀσχοληθεῖ κανεὶς μὲ τὰ ὑπόλοιπα. Θὰ τὸ δοῦμε ἀμέσως μετά. Τὸ 2ο ἰσχύει καὶ ἔχει ἀποδειχθεῖ, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἀνώφελο ἂν δὲν ἰσχύει τὸ 1ο: ἡ ἀποτελεσματικότητα τῶν πολιτῶν στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἔρχεται νὰ ἀπαντήσει σὲ ἕνα πρόβλημα ποὺ ὑποτίθεται ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε χωρὶς τὴν ἐλεύθερη ὁπλοκατοχή. Τὸ 1ο ἐπιχείρημα εἶναι προβληματικό, διότι ὑπάρχουν συγκρουόμενες ἔρευνες. Γιὰ χάρη τῆς συζήτησης σκοπεύω νὰ ἀποδεχθῶ χωρὶς ἀντιρρήσεις ὅτι ἡ ἐλευθερία τῆς ὁπλοκατοχῆς, μολονότι φυσικὰ δὲν προκαλεῖ ἀπὸ μόνη της τὸ ἔγκλημα, τὸ διευκολύνει καὶ συμβάλλει στὴν αὔξησή του, ἔστω μόνο ὑπὸ μιὰ ὁρισμένη μορφή. Ἀποδέχομαι τὴν θέση αὐτὴ χωρὶς συζήτηση, ἀκριβῶς ἐπειδὴ τὴν θεωρῶ ἀσήμαντη σὲ σχέση μὲ τὸ 3ο ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖο θὰ ἤθελα νὰ σκεφτοῦμε, ὥστε ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς ἀναπόφευκτης ἀτέλειας ὅλων τῶν κοινωνιῶν, συνεπῶς βέβαιοι καὶ ὅτι ἐγκληματικότητα οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ὑπάρχει, νὰ ἐκτιμήσουμε τί συμβάλλει στὴν μεγαλύτερη δυνατὴ ἀσφάλεια καὶ ἐλευθερία.

Δὲν ἀρκεῖ νὰ γνωρίζει κανεὶς ἂν ἡ ὁπλοκατοχὴ αὐξάνει ὁρισμένα εἴδη ἐγκληματικότητας, ἀλλὰ χρειάζεται ἐπίσης νὰ γνωρίζει ποιὰ εἴδη ἐγκληματικότητας μειώνει καὶ σὲ ποιὸν βαθμό, πέρα καὶ ἀπὸ τὴν δυνατότητα τῶν πολιτῶν νὰ ἀμυνθοῦν ἀπέναντι στὸ ἴδιο τὸ κράτος ἂν χρειαστεῖ. Τὸ τελευταῖο δὲν πρέπει καθόλου νὰ ὑποτιμᾶται, ἐφόσον ἀπὸ μόνο του ἀναγνωρίζει αὐστηρὰ προσωπικὴ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ θεμελιώδης ἀξία τοῦ ἀτόμου συνδέεται κυρίως μὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες δὲν ἐνδιαφέρει ὅποιον ἔχει τὴν σύνεση νὰ μὴν ἀντιμετωπίζει τὰ ἔθνη ὡς ἀμετακίνητες ὀντότητες: οἱ ΗΠΑ δὲν εἶναι ἁπλῶς κάτι «ἄλλο», ἐνδεχομένως εἶναι ἀπὸ κάποιες πλευρὲς καὶ αὐτὸ ποὺ θὰ θέλαμε ἐπίσης γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Καὶ μόνο τὸ συγκεκριμένο στοιχεῖο, ἡ ἀναγωγὴ τῆς ἐλευθερίας στὸ πρόσωπο ἀντὶ τοῦ Κράτους, ἀρκεῖ ἀπὸ μόνο του γιὰ νὰ αἰτιολογήσει τὴν ὁπλοκατοχὴ πέρα ἀπὸ κάθε παράπλευρη ζημία, τὴν αὔξηση κάποιου εἴδους ἢ σύνολης τῆς ἐγκληματικότητας, κ.λπ., ἂν συμφωνοῦμε ὅτι καμμία θυσία δὲν εἶναι ὑπερβολικὴ γιὰ τὴν ἐλευθερία. Ὅμως δὲν θὰ ἐπιμείνω τώρα ἐδῶ.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)

Αρχική σελίδα


Σχόλια