Στὴν ἐφημερίδα τῶν συντακτῶν, ἕνα ἐγχείρημα ποὺ δὲν παρακολουθῶ, δημοσιεύθηκε κείμενο περὶ “μακεδονικοῦ” ἀπὸ τὸν καθηγητὴ τοῦ Παντείου Ἀλ. Ἡρακλείδη, κείμενο μὲ τὸ ὁποῖο ἐπίσης δὲν θὰ εἶχα ἀσχοληθεῖ. Ὅμως συνέβη νὰ τὸ ἐπαινέσει φίλος κι ἔτσι εἶπα νὰ τὸ διαβάσω. Καὶ γιὰ χάρη τοῦ ἴδιου φίλου γράφω ὅσα ἀκολουθοῦν. Σὲ εἰσαγωγικὰ καὶ μὲ πλάγια στοιχεῖα παρατίθεται χωρὶς παραλείψεις καὶ χωρὶς ἀλλοιώσεις τὸ κείμενο, καὶ ἀκολουθοῦν τὰ σχόλιά μου.

__

“Η φόρμουλα λύσης που πρόσφατα βρέθηκε στο Μακεδονικό ήταν ανέλπιστη και φάνταζε αδύνατη πριν από λίγους μήνες.”

Γιατί φάνταζε ἀδύνατη; Ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὶς ὣς τώρα συζητήσεις προηγουμένων κυβερνήσεων, λίγο ἔλλειψε νὰ “ἐπιτευχθεῖ” ἐδῶ καὶ χρόνια.

“Η διπλωματική αυτή επιτυχία της Ελλάδας ξεπέρασε κάθε ρεαλιστική ελληνική προσδοκία.”

Πόσο ἐπιτυχία, θὰ τὸ δοῦμε στὴν συνέχεια. Τί σημαίνει ὅμως ρεαλιστική; Ἂν ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ ὑπάρξει ὁπωσδήποτε συμφωνία, ὁ ρεαλισμὸς καθορίζεται τοὐλάχιστον ἀπὸ τὰ ὅρια ποὺ θέτει ἡ ἄλλη πλευρά, οἱ σύμμαχοί της καὶ ὁποιοσδήποτε ἔμμεσα ἢ ἄμεσα ἐμπλεκόμενος, ὅμως ὄχι ἂν ἡ συμφωνία, ὁσοδήποτε ἐπιθυμητή, δὲν θεωρεῖται γιὰ μᾶς ἀναγκαία.

“Κατόρθωσε το ακατόρθωτο, όχι μόνο την αλλαγή του ονόματος, αλλά και την εξασφάλιση του erga omnes και την αλλαγή εδαφίων του Συντάγματος.”

Μᾶλλον δὲν ἦταν ἀκατόρθωτο ἀφοῦ κατορθώθηκε. Ὅμως καὶ ὡς ρητορικὸ τὸ σχῆμα δὲν στέκει, ὅπως θὰ δοῦμε, ἂν ἐπιζητεῖ νὰ ἀναδείξει τὴν συμφωνία ὡς ἐπιτυχία. Τὸ erga omnes δὲν ἔχει πραγματικὴ ἀξία, ἐφόσον ἡ ἴδια ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ὀνόματος δὲν ἔχει πραγματικὴ ἀξία. Θὰ τὸ δοῦμε στὴ συνέχεια.

“Δεν πρόκειται καν για μία λύση «θετικού αθροίσματος», με δύο κερδισμένους, χωρίς νικητές και ηττημένους, κερδισμένους και χαμένους, που ήταν το ζητούμενο, αλλά για λύση που γέρνει σαφώς υπέρ της ελληνικής πλευράς. Ας δούμε γιατί. Πρώτον, είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια Ιστορία που ένα κράτος αναγκάζεται να αλλάξει το όνομά του επειδή αυτό απαιτεί ένα άλλο κράτος.”

Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἡ “Μακεδονία” ἀποτελεῖ τεχνητὸ κρατίδιο, μιὰ ἐπινόηση τῆς σοβιετικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἤδη ἔχει ἀλλάξει τὸ ὄνομά της ἀρκετὲς φορές, δὲν θὰ ὑπῆρχε πρόβλημα γιὰ μία παραπάνω. Ὅμως σκοπὸς τῆς ἑλληνικῆς προσπάθειας δὲν ἦταν νὰ ἀλλάξει ὁπωσδήποτε ὄνομα, οὔτε αὐτὸ νὰ συμβεῖ μετὰ ἀπὸ δική μας ἀπαίτηση ἀπαραιτήτως. Σκοπὸς ἦταν ἡ ἀλλαγὴ μὲ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, τὸν σεβασμὸ στὴν κοινὴ λογική, τὴν ἱστορία καὶ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη. Καὶ πράγματι δὲν εἶναι ἐπιτυχία ἡ ἀλλαγὴ ποὺ συμφωνήθηκε, ἐφόσον στὴν πράξη τὸ ἁπλὸ “Μακεδονία” θὰ ἐπικρατήσει, καὶ ἔστω βόρειοι, πάντως Μακεδόνες θὰ θεωροῦνται καὶ θὰ ἀποκαλοῦνται, κατὰ δὲ τὴν πάγια τακτική τους θὰ μετατρέπουν τὴν γεωγραφικὴ διάσταση τοῦ ὀνόματος σὲ ἀφορμὴ οἰκειοποιήσεως τῆς πολιτισμικῆς διάστασης, ἀκόμη καὶ διαιρῶντας τὸν ἴδιο τὸν ἀρχαῖο μακεδονικὸ ἀπὸ τὸν συνολικὸ ἑλληνικὸ πολιτισμό.

“Ο αυτοπροσδιορισμός είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα και, σε επίπεδο εθνών, βασική πτυχή της θεμελιώδους αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών.”

Φυσικά. Καὶ ἡ κριτικὴ τῶν αὐτοπροσδιορισμῶν τῶν ἄλλων εἶναι δικαίωμα τῶν ὑπολοίπων.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)

Αρχική σελίδα


Σχόλια