Ο Τσε Γκεβάρα έχει το πιο αποτελεσματικό τμήμα δημοσίων σχέσεων στον κόσμο. Ο αντάρτης της Αργεντινής και συνιδρυτής πατέρας της σύγχρονης Κούβας έγινε είδωλο, ένας αντικομφορμιστής ήρωας, επαναστάτης ενάντια στο κατεστημένο και πρωταθλητής των φτωχών. Όπως το έλεγε κάποτε ο James Callaghan, «ένα ψέμα μπορεί να έχει διανύσει τα μισά του κόσμου προτού καν η αλήθεια προλάβει να φορέσει τις μπότες της».

Η αλήθεια για τον Τσε έχει φορέσει πια τις μπότες της. Βοήθησε τους Κουβανούς να ξεφορτωθούν το καταπιεστικό καθεστώς Μπατίστα, μόνο για να τους υποδουλώσει σε ένα ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος χειρότερο από το προηγούμενο. Ήταν ο αρχιεκτελεστής του Φιντέλ Κάστρο, ένας μαζικός δολοφόνος, ο οποίος θεωρητικά θα μπορούσε να έχει διοικήσει οποιονδήποτε αριθμό λατινοαμερικανικών μονάδων θανάτου, από το Λαμπερό Μονοπάτι του Περού στην πολιτική αριστερά, ώς το Λευκό Χέρι της Γουατεμάλας στα δεξιά.

«Όπως το Ιακωβίνικο Παρίσι είχε τον Louis Antoine de Saint-Just», γράφει ο Γάλλος ιστορικός Pascal Fontaine, «η επαναστατική Αβάνα είχε τον Che Guevara, μια λατινοαμερικανική εκδοχή του Νετσάγιεφ, του μηδενιστή τρομοκράτη του 19ου αιώνα που ενέπνευσε τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκυ. Όπως έγραψε ο Guevara σε φίλο το 1957, ‘Η ιδεολογική μου εκπαίδευση σημαίνει ότι είμαι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η λύση στα προβλήματα του κόσμου βρίσκεται πίσω από το σιδερένιο παραπέτασμα’ … Ήταν ένας μεγάλος θαυμαστής της Πολιτιστικής Επανάστασης [στην Κίνα]. Σύμφωνα με τον Regis Debray, ‘Ήταν αυτός και όχι ο Φιντέλ που εφηύρε το 1960 το πρώτο στην Κούβα “αναμορφωτικό” στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων’…».

Σκοτώθηκε στη Βολιβία από τον στρατό το 1967 όταν προσπάθησε και πάλι να ανατρέψει άλλη μια κυβέρνηση και να την αντικαταστήσει με ένα κομμουνιστικό κράτος.

Είδα μόνο μια χούφτα αφίσες του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα και καμμιά απολύτως του μικρότερου αδελφού του, Ραούλ, ο οποίος είναι τώρα πρόεδρος της Κούβας, αλλά είδα εκατοντάδες πορτρέτα του Τσε, σαν να ήταν αυτός εν ενεργεία δικτάτορας σήμερα και όχι ένας από τους Κάστρο. Η λατρεία της προσωπικότητας περιστρέφεται εξ ολοκλήρου γύρω από αυτόν τον νεκρό τύπο. Είναι βολικό και έξυπνο. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα νέο για να δυσφημίσει τον εαυτό του, και δίνει στην οικογένεια Κάστρο ένα παραπλανητικό αέρα μετριοφροσύνης.

Η περιήγησή μου στην κουβανική ύπαιθρο με οδήγησε στο τελευταίο σημείο ανάπαυσης του Τσέ, σε ένα μαυσωλείο πίσω από ένα επιβλητικό μνημείο στα περίχωρα της Santa Clara. Πριν κατεβώ από το λεωφορείο, ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα διαφωνούσα στο μνημείο με κανένα άτομο, Κουβανό ή ξένο — όχι από σεβασμό για τον νεκρό, αλλά επειδή δεν ήθελα να είμαι «αυτός ο τύπος». Καλύτερα απλώς να το κλείσεις για μια ώρα και να πείς την αλήθεια για τον Τσε πιο μετά στο γραφτό σου.

Δεν πέρασαν εξήντα δευτερόλεπτα αφότου πήρα όρκο να παραμείνω σιωπηλός, κι ένας Αμερικανός τουρίστας που καθόταν δίπλα μου είπε κάτι τόσο αφελές, που σχεδόν μάτωσε το στόμα μου. «Είναι εκπληκτικό, έτσι δεν είναι; Δεν έχουμε κανέναν στην αμερικανική ιστορία που να τον αγαπάμε όσο οι Κουβανοί αγαπούν τον Τσε.»

Η Κούβα είναι ένα αστυνομικό κράτος και ο Τσε υπήρξε συνιδρυτής του. Οι Κουβανοί «τον αγαπούν» με τον ίδιο τρόπο που οι Ρουμάνοι «αγάπησαν» τον Νικολάε Τσαουσέσκου και οι Ανατολικοί Γερμανοί «αγάπησαν» τον αρχιτέκτονα του Τείχους του Βερολίνου, Έριχ Χόνεκερ.

Σχόλια

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)

Αρχική σελίδα