Η μακρά διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και της πασοκοποιημένης δεξιάς έστρεψε την Ελλάδα σε λανθασμένη κατεύθυνση: αν και ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την ευκαιρία και τη μοναδική δύναμη –ευρεία και ενθουσιώδη δημοτικότητα, σχετικά ευνοϊκή οικονομική συγκυρία– να αναμορφώσει τη χώρα σύμφωνα με τα πρότυπα του πολιτισμένου κόσμου, εφάρμοσε αντιδυτική πολιτική, συχνά κραυγαλέα δημαγωγική, κολακεύοντας ταυτοχρόνως το ΚΚΕ. Αντί να αποκαλύψει την εγκληματική του μυθολογία, ακολούθησε πολιτική κατευνασμού, ενισχύοντας αυτή τη μυθολογία: το ΚΚΕ είχε σχετικά μικρή εκλογική βάση αλλά τεράστια ακτινοβολία και δυνατότητες επιρροής που θεμελιώνονταν σε ιστορικά ψεύδη και σε συνωμοσία σιωπής.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ δεν θέλησε να εξελιχθεί σε ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα· ο αστικός πολιτισμός που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 βούλιαξε στη λαϊκότητα, σε αμφίβολες ηθικές και αισθητικές αξίες.

Φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η συνέχεια του ΠΑΣΟΚ· η συνεργασία του με το κόμμα των ΑΝΕΛ, αν και αναγκαστική –τραβάτε με κι ας κλαίω– αποκαλύπτει το διπλό του πρόσωπο. Μολονότι πιστεύει ότι είναι η πρώτη αριστερή κυβέρνηση, δεν είναι παρά μια παραλλαγή του ΠΑΣΟΚ· όχι επειδή πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ προσχώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά διότι εκφέρει τον ίδιο λόγο και κραδαίνει την ίδια ιδεολογία. Την κραδαίνει απειλητικά οξύνοντας τις αντιθέσεις μεταξύ των Ελλήνων και διασπείροντας κοινωνικό μίσος, φθόνο, μικροψυχία. Το φαινόμενο εντείνεται από την ανέχεια, καθώς κι από την ενηλικίωση μιας γενιάς σε περιβάλλον οικονομικής κρίσης: εκατοντάδες χιλιάδες νέοι μεγαλώνουν στο καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και, όπως συμβαίνει συνήθως, γίνονται φορείς και εκφραστές του Zeitgeist.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς προέρχεται από το ΚΚΕ αλλά συνδέεται επίσης με τον τροτσκισμό και τον αναρχισμό, εμφανίζει τους νοσογόνους παράγοντες όλων των κύκλων που βρίσκονται αριστερότερα του κέντρου. Και καθώς, εξαιτίας της συγκυρίας, δεν μπορεί να εφαρμόσει αριστερό πρόγραμμα στην οικονομία –εφόσον έχει κλείσει η στρόφιγγα του ξένου χρήματος–πασχίζει να εφαρμόσει αριστερό πρόγραμμα στο εποικοδόμημα και να προβάλει αριστερή ρητορική· κάτι εκ φύσεως ανέξοδο. Verba volant.

Η αριστερά ευαγγελίζεται έναν καλύτερο κόσμο, αλλά συντίθεται –εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα– από ανθρώπους που πιστεύουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Εκτός του ότι η ουτοπία την οποία περιγράφουν ως πολιτική τους προοπτική είναι μια κατασκευή από απαξίες, πιστεύουν, περιέργως, ότι είναι καλύτεροι από εμάς τους υπολοίπους. H αλήθεια είναι ότι, στην πορεία της Ιστορίας, η αριστερά κατέστρεψε εκατομμύρια ανθρώπους και λαούς ολόκληρους ξεκινώντας πολέμους, εξαναγκάζοντάς τους σε εξαντλητικό ακτιβισμό και παραγκωνίζοντας το δικαίωμά τους να ζήσουν τη ζωή τους.

Σήμερα, η θρησκευτικότητα του ΚΚΕ συναντιέται με τη θρησκευτικότητα των αναρχικών, οι οποίοι, ενώ φαίνονται αυθόρμητοι παραβάτες, στην πραγματικότητα συμμετέχουν σε υπερ-αυταρχικές δομές όπου απαγορεύεται η διαφωνία και στηλιτεύεται η ανυπακοή. Μέσα από αυτόν τον συνδυασμό βγαίνουν στην επιφάνεια τα χειρότερα ανθρώπινα γνωρίσματα τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει ως αρετές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα πλοκάμια του –νεοΚνίτες και αναρχοφασίστες– επιδίδονται σε ένα είδος ακτιβισμού που ενισχύει την ήδη ενιαία σκέψη η οποία διαμορφώθηκε επί ΠΑΣΟΚ. Βρισκόμαστε μπροστά σε εκβαρβαρισμό της πολιτικής ζωής: η πελατοκρατία δεν ήταν ποτέ τόσο απροκάλυπτη και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που εφαρμοζόταν επισήμως η τακτική του οστρακισμού. Παραλλήλως, ο εκβαρβαρισμός προωθείται μέσω της παιδείας και της ειδικής μεταχείρισης του εγκληματικού περιθωρίου στο οποίο αποδίδονται πολιτικές επιδιώξεις αριστερού τύπου.

Σχόλια

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)

Αρχική σελίδα