Οι Αρχαίοι Έλληνες: Περιαγωγή

“Εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀθάνατου Θεοῦ, ποὺ πορεύεται μέσα στὸ σκοτάδι τοῦ ἅδη καὶ ἀναγγέλει σὲ ‘ὅλες τὶς γενεὲς τοῦ Ἀδὰμ’ τὴν χαρὰ τῆς ἐρχόμενης Ἀνάστασης”.[652]

“Ὁ ἔλεγχος, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐχθρό, συχνὰ θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει, σὲ ὅποιον ἔχει σύνεση, μιὰ ἐπιθυμία νὰ γιατρευτεῖ, ἀλλὰ γνωρίζει καλὰ τί κάνει καὶ κατορθώνει νὰ θεραπεύσει τὸ σφάλμα μόνο αὐτὸς ποὺ ἀγάπησε πραγματικά”.[653] “Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ πατέρας τοῦ αἰῶνα ποὺ ἔρχεται, ἐπάνω στὸν ὁποῖο οἰκοδομεῖται ἡ ζωὴ τῶν χωρὶς τέλος αἰώνων”.[654] “Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα στοὺς Ἅγιους ποὺ νὰ μὴ τοὺς τὸ προσφέρει ὁ Χριστός. Τοὺς γεννᾶ, τοὺς αὐξάνει καὶ τοὺς τρέφει. Καὶ Φῶς εἶναι καὶ Πνοή. Αὐτός τοὺς δημιουργεῖ τὸ Μάτι, μὲ τὸν ἑαυτό Του τοὺς φωτίζει, καὶ παρέχει τὸν ἑαυτό Του γιὰ νὰ Τὸν βλέπουν. Εἶναι ταυτόχρονα τροφεὺς καὶ τροφή”.[655]

Αὐτὸ συμβαίνει σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους χωρὶς ἐξαίρεση, καὶ καθένας στὸν βαθμὸ ποὺ ἀφήνεται καὶ δέχεται τὰ θεῖα δῶρα, γνωρίζει τὴν ἕνωση ποὺ διενεργεῖ ὁ Λόγος, ἀκόμη κι ἂν δὲν γνωρίζει τὸ Ὄνομά Του.

“Αὐτὸ εἶναι τὸ θαυμάσιο παιχνίδι τῶν δυνάμεων, / πῶς μέσ’ ἀπὸ τὰ πράγματα περνοῦν ὑπηρετῶντας, / στὶς ρίζες μεγαλώνοντας καὶ στοὺς χυμοὺς νὰ χάνονται / καὶ πάνω στὶς ψηλὲς κορφὲς νὰ φτάνουν ὡς Ἀνάσταση”.[656]

Σημειώσεις

617 Πίνδαρος, Πυθιόνικος 1, στ. 41, μτφρ. Θρασ. Σταύρου, Θεσ/νίκη 1980, σ. 9, καὶ Πυθιόνικος 3, στ. 95–96, ὅ.π., σ. 27· πρβλ. τὸν ὄγδοο Πυθιόνικο, στ. 73 κ.ἑ.

618 Ἔκκαρτ, Παραβολὲς τῆς Γενέσεως LW I,1, 3.142, σ. 610.

619 Πλάτωνος Ἴων 533e.

620 Ὅ.π.

621 Σημειώνει ὁ Παυσανίας (Θ, 34, 1) — παραπέμπει καὶ συνοψίζει ὁ Βερνάν, Οἱ ἀπαρχὲς τῆς ἑλληνικῆς σκέψης, ὅ.π., σ. 123.

622 Χαίλντερλιν, “Ὁ Ρῆνος” εἰς Ἐλεγεῖες, ὕμνοι καὶ ἄλλα ποιήματα, ὅ.π., σ. 115.

623 Ντοστογιέφσκυ, Τὸ ἡμερολόγιο ἑνὸς συγγραφέα, ὅ.π., σ. 66.

624 Ὀδύσσεια σ 142.

625 Πλάτωνος Ἴων 534e–535a, 536a. Στὸ πρωτότυπο: ἀνακρεμαννὺς ἐξ ἀλλήλων τὴν δύναμιν.

626 Πλάτωνος Φαῖδρος 265b.

627 Πλάτωνος Συμπόσιον 180b.

628 Ματθ. 10.24–25.

629 Πρβλ. τὸν Πλάτωνα, Νόμοι 687d: φίλος υἱὸς πατρί, παῖς ὢν ἀνδρί.