Ἔ­χον­τας κατ’ ἀρ­χὴν ἀν­τι­τά­ξει στὴν αὐ­θεν­τί­α τῶν ‘κρι­τι­κῶν’ ἐκ­δό­σε­ων τὴν παραδοσιακὴ συλλογικὴ διάκριση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, μπο­ροῦ­με νὰ δι­α­πι­στώ­σου­με ὁ­ρι­σμέ­νες συ­νέ­πει­ες, ἀρ­κού­με­νοι ἐδῶ σὲ ἕνα μό­νο πα­ρά­δει­γμα δι­α­φο­ρᾶς, τὴν ὁ­ποία ἐ­πέ­λε­ξα ἐ­πει­δὴ δὲν εἶ­ναι ἐ­που­σι­ώ­δης.

Δι­α­βά­ζου­με στὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο τοῦ Ματ­θαί­ου (5.22) ὅτι πᾶς ὁ ὀρ­γι­ζό­με­νος τῷ ἀ­δελ­φῷ αὐ­τοῦ εἰ­κῆ ἔ­νο­χος ἔ­σται τῇ κρί­σει. Ἀν­τὶ γι’ αὐ­τὸ ἡ ‘κρι­τι­κὴ’ ἔκ­δο­ση Aland, Black, Martini, Metzger καὶ Wikgren ἀ­φαι­ρεῖ τὸ ἐ­πίρ­ρη­μα — πᾶς ὁ ὀρ­γι­ζό­με­νος ἔ­νο­χος ἔ­σται