I. Εἴμαστε τσακισμένοι, μαραμένοι, χαμένοι μέσ᾽ στὸν κυκεώνα τῆς σύγχρονης ζωῆς. Κανεὶς δὲν περιμένει κάτι καλὸ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Καμμιὰ ἐλπίδα δὲ χαράζει πουθενά. Ἡ στιγμὴ αὐτὴ εἶναι βέβαια μιὰ θαυμάσια στιγμή.

II.

Θὰ πᾶμε μ᾽ αὐτὸ ποὺ ἀρχίζει γιατὶ ἔχουμε ὄρεξη νὰ ζήσουμε.

III.

Ὅσοι ἀγαποῦν τὴν Ἀττικὴ μὲ τὴν καρδιά τους, κι ὄχι συμβατικὰ καὶ σχολικά, τὴν ἀγαποῦν σὰ μιὰ γυναίκα, σὰ μιὰ ζωντανὴ ψυχή, σὰν ἕνα ζωντανὸ κορμί. Ἀγαποῦν σ᾽ αὐτὴν τὸ βλέμμα της, τὸν ἀέρα της, ἕνα ἀνεξάντλητο κόσμο ἀπὸ αἰσθήσεις, νεῦρα καὶ πάθη, μιὰ ψυχὴ ποὺ σπινθηροβολᾶ σὰν φωτιὰ κι ἀλλάζει σὲ κάθε στιγμή.

IV.

Τὴν ἔλλειψη ἀληθινῆς πνευματικῆς ἀνάπτυξης φανερώνει καλὰ κι ἡ ἔλλειψη ἀνοχῆς καὶ ψυχραιμίας ποὺ χαρακτηρίζει σχεδὸν πάντα τὶς ἑλληνικὲς συζητήσεις. Ὅταν ἐκδηλωθεῖ μιὰ διαφωνία, ἡ πρώτη δουλειὰ τῶν Ἑλλήνων διανοουμένων εἶναι νὰ ἀρνηθοῦν ὁλότελα τὴ σημασία τοῦ ἀντιπάλου.

V.

Κάθε Ἕλληνας, ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ ἀνοίγει τὰ μάτια του στὸν κόσμο, αἰσθάνεται πολὺ μεγάλη ὄρεξη νὰ ἱδρύσει κόμμα.

VI.

Νεανικὲς δυνάμεις, ἀδέσποτες, χαμένες, περιπλανιοῦνται μέσ᾽ στὴν ἀτμόσφαιρα, χωρὶς σκοπό. Κανεὶς ἀπὸ τοὺς νέους δὲν ξέρει τί ἀκριβῶς θέλει, μὰ ὅλοι θέλουν μὲ δύναμη. Συντελεῖται τριγύρω μας, χωρὶς καθωρισμένο ἀντικείμενο, μὶα ἔνταση τῶν νέων θελήσεων. Ἕνας σπόρος ποὺ ρίχνεται σ᾽ ἕνα τέτοιο ἔδαφος μπορεῖ νὰ δώσει μιὰ μέρα ἀνέλπιστους καρπούς.

VII.

Κρούει ἡ ὥρα μιᾶς νέας ἑλληνικῆς γενεᾶς, πιὸ ὥριμης ἀπὸ τὶς προηγούμενες καὶ μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε πιὸ δυνατῆς (…). Ἡ μεγάλη ἀξία αὐτῆς τῆς γενεᾶς εἶναι ὅτι φέρνει ξανὰ στὴ νικημένη Ἑλλάδα μερικὲς πιθανότητες αὐτοπεποίθησης καὶ ἐξύψωσης, μερικὲς ἐλπίδες κατάχτησης τῆς ζωῆς. Τὴν ἀγαποῦμε τὴ γενεά μας, παρ᾽ ὅλα τὰ ἐλαττώματά της, γιατὶ μοιάζει νὰ εἶναι μιὰ γενεὰ ζωντανῶν καὶ τολμηρῶν ἀνθρώπων. Ἄμα τὸ θελήσει θὰ καθαρίσει αὐτὸ τὸ ἕλος ποὺ μᾶς περιβάλλει καὶ θὰ δώσει στὸν τόπο τὶς ψυχικὲς δυνάμεις ποὺ τοῦ λείπουν.

VIII.

Μιὰ ἀνόρθωση τῆς ψυχῆς δὲν εἶναι μιὰ βαθμιαία ἐξέλιξη ἀλλὰ ἕνα ἀπότομο ξύπνημα δυνάμεων ποὺ κοιμόντανε, μιὰ βίαιη ἐπιστροφὴ ἀπὸ τὸ μαρασμὸ στὴ ζωή. Μερικοὶ ἄνθρωποι, ἀπρόσκλητοι καὶ ἀνεπιθύμητοι, κόβουν ὅλους τοὺς δεσμούς μὲ τὸ ἄρρωστο παρελθὸν καὶ τραβοῦν μπροστά. Ἀρπάζουν τὶς ἀδέσποτες δυνάμεις, τὶς δίνουν συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ τους, τὶς ὠθοῦν πρὸς νέες κατευθύνσεις. Ἀρχίζουν μιὰ ἐποχή.

IX.

Ἀλίμονο στὴν Ἑλλάδα, ἂν στηρίζει τὸ μέλλον της μονάχα στὶς ἄμορφες μάζες τῶν φρόνιμων παιδιῶν. Τὸ ἰδανικό τους εἶναι μιὰ ἤρεμη καὶ γλυκιὰ μεσημβρινὴ Ἑλβετία, ὑπόδειγμα τάξης, ἄνεσης καὶ μακαριότητας, χωρὶς καμμιὰ ἀγωνία, κανένα μεγάλο ὄνειρο, καμμιὰ τρέλα, καμμιὰ δημιουργικὴ πνοή. Μὰ εἶναι δυνατὸ νὰ καταντήσει Ἑλβετία αὐτὴ ἡ χώρα τοῦ Ὁδυσσέα;

X.

Πρέπει νὰ τὸ λέμε στοὺς νέους σὲ κάθε εὐκαιρία: στὸν κόσμο τοῦ πνεύματος τίποτα καλὸ δὲν ἔγινε ποτὲ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει χωρὶς ἐλευθερία.

XI.

Ὅποιοι κι ἂν εἶναι οἱ νέοι ποὺ ἔρχονται, ὅποιες κατευθύνσεις κι ἂν πρόκειται νὰ ἀκολουθήσουν, θὰ συναισθανθοῦν ἀμέσως, ἂν εἶναι ἀληθινοὶ καλλιτέχνες κι ἀληθινοὶ στοχαστές, πὼς τὸ πρῶτο καθῆκον τους εἶναι νὰ ἐξυψώσουν τὸ ἐπίπεδο τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας. Θὰ φέρουν μιὰ πλατύτερη καὶ βαθύτερη ἐνατένιση τῶν προβλημάτων ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν. Θὰ μιλήσουν μιὰ γλώσσα πιὸ πολιτισμένη καὶ πιὸ οὐσιαστικὴ ἀπ᾽ αὐτὴν στὴν ὁποία διεξάγουνται σήμερα οἱ ἑλληνικὲς συζητήσεις. Θὰ ἀρνηθοῦν τὴ μαλθακότητα καὶ τὴν ἐπιπολαιότητα, ποὺ μᾶς περιβάλλουν, θὰ περιφρονήσουν τὶς εὔκολες ἐπιτυχίες καὶ τὶς κούφιες τιμητικὲς διακρίσεις τῆς μετριότητας καὶ θὰ φιλοδοξήσουν νὰ κάνουν κάτι δύσκολο, ἱκανὸ νὰ ζήσει. Χρειαζόμαστε νέους μὲ γερὲς πλάτες, ποὺ παίρνουν τὴ ζωὴ στὰ σοβαρά, ποὺ αἰσθάνουνται εὐχαρίστηση στὴν κοπιαστικὴ ἐργασία, στοὺς τραχεῖς ἀγῶνες, στὰ ἐπικίνδυνα ταξίδια, ποὺ ἀγαποῦν τὴ δυσκολία γιατὶ ἔχουν δυνάμεις νὰ ξοδέψουν. Ἡ δύσκολη καὶ ταραγμένη ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε ταιριάζει καλὰ στοὺς ἀνθρώπους αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Τοὺς προσφέρει ἕνα ἀνεξάντλητο πεδίο ὄμορφης δράσης.