Ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ χρονιὰ τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἀρχίζει τὸν Ἰανουάριο ἀλλὰ τὸν Σεπτέμβριο, κι ἔτσι ἔχουμε δύο ἐπίσημες εὐκαιρίες ἐπίγνωσης, τί δίνει ὁρμὴ στὸν νέο χρόνο. Γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἡ γιορτή, μεγάλωμα τῆς συνείδησης, ποὺ ἂν δὲν συμβαίνει ὁ ἄνθρωπος καταντάει νεκρὴ ψυχή, ὅπως περιγράφεται στὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλοιώνει τὰ πράγματα διαβάλλοντας τὴν ἴδια τὴν ἁγιότητα:

“Ἦρθε ὁ Ἰωάννης (ὁ Βαπτιστὴς) χωρὶς νὰ τρώει καὶ χωρὶς νὰ πίνει, καὶ λένε ‘ἔχει δαιμόνιο’. Ἦρθε ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου τρώγοντας καὶ πίνοντας, καὶ λένε, ‘Νά ἕνας ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν’” (Ματθ. 11.18-19 — Πρβλ. τὰ στοιχεῖα, στὴν σ. 343 κ.ἑ.)