I. Εἴμαστε τσακισμένοι, μαραμένοι, χαμένοι μέσ᾽ στὸν κυκεώνα τῆς σύγχρονης ζωῆς. Κανεὶς δὲν περιμένει κάτι καλὸ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Καμμιὰ ἐλπίδα δὲ χαράζει πουθενά. Ἡ στιγμὴ αὐτὴ εἶναι βέβαια μιὰ θαυμάσια στιγμή.
II.
Θὰ πᾶμε μ᾽ αὐτὸ ποὺ ἀρχίζει γιατὶ ἔχουμε ὄρεξη νὰ ζήσουμε.
III.
Ὅσοι ἀγαποῦν τὴν Ἀττικὴ μὲ τὴν καρδιά τους, κι ὄχι συμβατικὰ καὶ σχολικά, τὴν ἀγαποῦν σὰ μιὰ γυναίκα, σὰ μιὰ ζωντανὴ ψυχή, σὰν ἕνα ζωντανὸ κορμί. Ἀγαποῦν σ᾽ αὐτὴν τὸ βλέμμα της, τὸν ἀέρα της, ἕνα ἀνεξάντλητο κόσμο ἀπὸ αἰσθήσεις, νεῦρα καὶ πάθη, μιὰ ψυχὴ ποὺ σπινθηροβολᾶ σὰν φωτιὰ κι ἀλλάζει σὲ κάθε στιγμή.
IV.
Τὴν ἔλλειψη ἀληθινῆς πνευματικῆς ἀνάπτυξης φανερώνει καλὰ κι ἡ ἔλλειψη ἀνοχῆς καὶ ψυχραιμίας ποὺ χαρακτηρίζει σχεδὸν πάντα τὶς ἑλληνικὲς συζητήσεις. Ὅταν ἐκδηλωθεῖ μιὰ διαφωνία, ἡ πρώτη δουλειὰ τῶν Ἑλλήνων διανοουμένων εἶναι νὰ ἀρνηθοῦν ὁλότελα τὴ σημασία τοῦ ἀντιπάλου.
V.
Κάθε Ἕλληνας, ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ ἀνοίγει τὰ μάτια του στὸν κόσμο, αἰσθάνεται πολὺ μεγάλη ὄρεξη νὰ ἱδρύσει κόμμα.
VI.
Νεανικὲς δυνάμεις, ἀδέσποτες, χαμένες, περιπλανιοῦνται μέσ᾽ στὴν ἀτμόσφαιρα, χωρὶς σκοπό. Κανεὶς ἀπὸ τοὺς νέους δὲν ξέρει τί ἀκριβῶς θέλει, μὰ ὅλοι θέλουν μὲ δύναμη. Συντελεῖται τριγύρω μας, χωρὶς καθωρισμένο ἀντικείμενο, μὶα ἔνταση τῶν νέων θελήσεων. Ἕνας σπόρος ποὺ ρίχνεται σ᾽ ἕνα τέτοιο ἔδαφος μπορεῖ νὰ δώσει μιὰ μέρα ἀνέλπιστους καρπούς.
VII.
Κρούει ἡ ὥρα μιᾶς νέας ἑλληνικῆς γενεᾶς, πιὸ ὥριμης ἀπὸ τὶς προηγούμενες καὶ μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε πιὸ δυνατῆς (…). Ἡ μεγάλη ἀξία αὐτῆς τῆς γενεᾶς εἶναι ὅτι φέρνει ξανὰ στὴ νικημένη Ἑλλάδα μερικὲς πιθανότητες αὐτοπεποίθησης καὶ ἐξύψωσης, μερικὲς ἐλπίδες κατάχτησης τῆς ζωῆς. Τὴν ἀγαποῦμε τὴ γενεά μας, παρ᾽ ὅλα τὰ ἐλαττώματά της, γιατὶ μοιάζει νὰ εἶναι μιὰ γενεὰ ζωντανῶν καὶ τολμηρῶν ἀνθρώπων. Ἄμα τὸ θελήσει θὰ καθαρίσει αὐτὸ τὸ ἕλος ποὺ μᾶς περιβάλλει καὶ θὰ δώσει στὸν τόπο τὶς ψυχικὲς δυνάμεις ποὺ τοῦ λείπουν.
VIII.
Μιὰ ἀνόρθωση τῆς ψυχῆς δὲν εἶναι μιὰ βαθμιαία ἐξέλιξη ἀλλὰ ἕνα ἀπότομο ξύπνημα δυνάμεων ποὺ κοιμόντανε, μιὰ βίαιη ἐπιστροφὴ ἀπὸ τὸ μαρασμὸ στὴ ζωή. Μερικοὶ ἄνθρωποι, ἀπρόσκλητοι καὶ ἀνεπιθύμητοι, κόβουν ὅλους τοὺς δεσμούς μὲ τὸ ἄρρωστο παρελθὸν καὶ τραβοῦν μπροστά. Ἀρπάζουν τὶς ἀδέσποτες δυνάμεις, τὶς δίνουν συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ τους, τὶς ὠθοῦν πρὸς νέες κατευθύνσεις. Ἀρχίζουν μιὰ ἐποχή.
Σελ. 1234567
