Ἁπλὰ καὶ ὡραῖα ὁ Ἀλάτσης διατηρεῖ τὴν πολυσημία ἢ ἀπροσδιοριστία ποὺ θέλησε ὁ Σάλιντζερ: Θέλω νὰ πῶ, πάρε σαλιγκάρια καὶ χταπόδια καὶ πράματα. Ὀκτάποδες.

Ὄχι πὼς ἡ ἔκδοση τοῦ Ἐπίκουρου εἶναι ἐλεύθερη ἀπὸ προβλήματα.

Γιὰ παράδειγμα στὴν σ. 29/29/38, λείπει ὁλόκληρη φράση! καὶ ὄχι ἡ πιὸ ἀσήμαντη (I’m sick of it. I’m sick of not having the courage to be an absolute nobody), ὑπαρκτὴ στὸν Κορτώ, ὁ ὁποῖος κατορθώνει, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, νὰ τὴ χαλάσει μεταφράζοντας τὸ absolute nobody ὡς ‘ξεγυρισμένο τίποτα,’ δηλαδὴ προδίδοντας τὴν ἀφαίρεση ποὺ χρειάζεται ὁ Σάλιντζερ, ἂν τὸ ξεγυρισμένο μπορεῖ νὰ εἶναι ἴσως ‘ἐκτυφλωτικό,’ ‘ὁλοφάνερο,’ κτὅ., ὡς τέτοιο διαφορετικὸ ἀπὸ ἕνα ἁπλὸἀπόλυτο τίποτα.