Γιὰ παράδειγμα στὴ σ. 22/22/29 (ὁ πρῶτος ἀριθμὸς παραπέμπει στὸ πρωτότυπο [Penguin books 1964], ὁ δεύτερος στὴν ἔκδοση Ἐπίκουρου [μτφρ. Ἀλάτση, 1983] καὶ ὁ τρίτος στὴν ἔκδοση Καστανιώτη [μτφρ. Κορτώ, 2011]) τὴν ἔκφραση τοῦ πρωτότυπου unqualified dissafection ὁ Κορτὼ ἀποδίδει ἀκατανόητα ὡς “αναρμόδια απαρέσκεια” καὶ σωστὰ ὁ Ἀλάτσης ὡς “ἀνεπιφύλαχτη ἀντιπάθεια,” ἀποφεύγοντας τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀποστροφή, ποὺ ἂν καὶ τυπικὰ θὰ ἔστεκε, δὲν ἀνταποκρίνεται στὰ πράγματα.

Ὅμως οἱ ἀκατανόητες ἐπιλογὲς δὲν σπανίζουν στὴ μετάφραση τοῦ Κορτώ, ὅπως στὴ σ. 24/24/32, ὅπου ἡ Φράνυ φορτώνεται μιὰ ἀπορία περὶ χταποδιοῦ τελείως ἄσχετη μὲ τὸ πρωτότυπο: Θέλω να πω, και σαλιγκάρια και χταπόδι πάρε άμα θες. Χταπόδι ή οκταπόδι; Στὸ πρωτότυπο: “I mean, take snails and octopuses and things. Octopi.”