Ἡ πρόταση τοῦ Μακρὸν εἶναι ἁπλή, συνεπής, πειστική. Χωρὶς πολιτισμὸ ἡ Εὐρώπη δὲν ἐνδιαφέρει καὶ ὁ πολιτισμὸς ἀνήκει στὶς γλῶσσες καὶ χρειάζεται τὰ ἔθνη. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει μέλλον μόνο στὸν βαθμὸ ποὺ κάνει κάθε ἔθνος της περισσότερο ἐλεύθερο καὶ ἰσχυρὸ ἀπ’ ὅσο θὰ ἦταν μόνο του, κάτι ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συμβεῖ ἂν οἱ λαοὶ δὲν συμμετέχουν στὴν διαμόρφωση τῆς Ἕνωσης, ὄχι μόνο ἐπιλέγοντας ἀντιπροσώπους ἀλλὰ καὶ πιὸ ἄμεσα, ἐφόσον οἱ ἀντιπρόσωποι ‘χάνονται’ στὴν γραφειοκρατία τῶν Βρυξελλῶν καὶ εὐνοοῦν αἰσθήματα ἀποξένωσης στὶς κοινωνίες, ἡ δὲ γεωγραφικὴ καὶ γλωσσικὴ / πολιτισμικὴ ἔκταση τῆς Εὐρώπης ἀπὸ μόνη της εὐνοεῖ ἐντυπώσεις ἀλλὰ καὶ τὴν πραγματικότητα σχετικισμοῦ, ἐρήμωσης καὶ ἀπειλῆς. Ἀκόμη κι ἂν ἔτσι ἀναδυθεῖ ἕνας παράγοντας λαϊκισμοῦ στὴν διοίκηση τῆς Εὐρώπης, εἶναι προτιμότερο νὰ ἐκφραστεῖ μέσα στὴν Ἕνωση παρὰ εἰς βάρος της.