Συνεπῶς μόνη περίπτωση νὰ σταθεῖ, ἐνόσῳ ἀπορροφᾶ ἐξουσίες ἀπὸ τὸ ἔθνος, εἶναι ἂν συνιστᾶ κάτι ἀκόμα πιὸ ‘ἐθνικὸ’ ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ ἔθνος, δηλαδὴ ἂν γιὰ κάθε ἔθνος ποὺ συμμετέχει, ἡ ἴδια ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι μιὰ ἀκόμη πιὸ οἰ­κεία, ταιριαστὴ καὶ ἐπιθυμητὴ ἱστορικὴ καὶ πολιτισμικὴ πραγματικότητα. Εἶναι δυνατὸ γιὰ ἕναν Γάλλο καὶ γιὰ ἕναν Γερμανὸ νὰ νοιώσουν τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση πιὸ γαλλικὴ ἀπὸ τὴν Γαλλία καὶ ταυτοχρόνως πιὸ γερμανικὴ ἀπὸ τὴν Γερμανία;

Ζητούμενο τῆς ἕνωσης δὲν εἶναι νὰ νοιώσει ὁ Γερμανὸς πιὸ οἰκεῖο καὶ ἐθνικὸ τόπο του τὴν Γαλλία, ὅπου δὲν μπορεῖ οὔτε κἂν νὰ μιλήσει τὴν γλῶσσα του! Αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο, δὲν πρόκειται νὰ γίνει ποτέ, καὶ δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς οὔτε προϋπόθεση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης — ἀλλὰ νὰ νοιώσει πιὸ οἰκεῖο τόπο του τὴν ἴδια τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση!