Ἂν ἔθνος εἶναι ὁ φορέας μιᾶς πολιτισμικῆς παράδοσης καὶ ἂν αὐτὸ θεωροῦν παρωχημένο ὅσοι τὸ θεωροῦν, δὲν θὰ ἀσχοληθῶ.

Ἐξυπακούεται ὅτι τὸ ἔθνος ὡς γλωσσικὴ ἑνότητα ἀνήκει σὲ καὶ θεμελιώνει τὴν προηγούμενη περίπτωση, ὥστε οὔτε αὐτὸ μὲ ἐνδιαφέρει.

Τὸ ἔθνος ὡς ἱστορικὴ μνήμη ἑνὸς λαοῦ, ἐπίσης δὲν εἶναι κάτι ποὺ συζητεῖται, ὄχι ἀπὸ ἐμένα πάντως.

Ἡ μόνη περίπτωση ποὺ ἀξιώνει ἴσως νὰ τὴν σκεφτοῦμε καὶ δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἁπλὴ ἀνοησία, εἶναι τὸ ἔθνος ὡς πολιτικὴ αὐτόνομη ὀντότητα, καὶ τότε ἔχει κανεὶς νὰ ὑπολογίσει κατὰ πόσον ὁ πολιτισμὸς μιᾶς γλώσσας καὶ ἱστορίας χρειάζεται ἢ δὲν χρειάζεται πολιτικὴ αὐτονομία.