Ἑπομένως ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀνάγκη νὰ θεμελιώνεται στὴν εὐρύτερη δυνατὴ καὶ συνεχῆ συζήτηση, ὄχι μόνο μεταξὺ ‘εἰδικῶν’ ἀλλὰ στὴν ἴδια τὴν κοινὴ γνώμη, δηλαδὴ χρειάζεται πιὸ ἄμεση δημοκρατία.

Καὶ χρειάζεται ἐπίσης νὰ γίνεται συνειδητὸ ὅτι ὅπως κάθε ἔθνος ἀπὸ μόνο του προσπαθεῖ, κατορθώνει, ἀποτυγχάνει, συγκρούεται μὲ συμφέροντα ἄλλων καὶ ὑπερισχύει ἢ ἡττᾶται, τὸ ἴδιο στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ὥστε κάθε λαὸς ἔχει νὰ σταθμίζει ἐν τέλει ὄχι ἂν μέσα στὴν Ἕνωση κατορθώνει ὅλους τοὺς σκοπούς του, κάτι ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ἦταν ἀνέφικτο, ἀλλὰ ἂν κατορθώνει περισσότερους καὶ τοὺς πιὸ σημαντικούς, καλύτερα καὶ πιὸ γρήγορα. Γι’ αὐτὸ σωστὰ ὁ Μακρὸν ἔδωσε ἔμφαση στὸ περιβάλλον τοῦ διεθνοῦς ἀνταγωνισμοῦ, ὅπου μιὰ διαιρεμένη Εὐρώπη θὰ ἐγκατέλειπε κάθε λαό της πολὺ πιὸ ἀνίσχυρο.