Μέσα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἂν εἶναι γνήσια, κάθε ἔθνος ἔχει μεγαλύτερη αὐτονομία ἀπ’ ὅση θὰ εἶχε μόνο του καὶ ἐκπληρώνει τοὺς στόχους του ἀκόμη περισσότερο καὶ καλύτερα ἀπ’ ὅσο προηγουμένως. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι ἔτσι αὐτὸ ποὺ κάνει τὴν Ἑλλάδα πιὸ ἑλληνική, τὴν Γαλλία πιὸ γαλλική, τὴν Γερμανία πιὸ γερμανική…
Ἑπομένως ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀνάγκη νὰ θεμελιώνεται στὴν εὐρύτερη δυνατὴ καὶ συνεχῆ συζήτηση, ὄχι μόνο μεταξὺ ‘εἰδικῶν’ ἀλλὰ στὴν ἴδια τὴν κοινὴ γνώμη, δηλαδὴ χρειάζεται πιὸ ἄμεση δημοκρατία.
Καὶ χρειάζεται ἐπίσης νὰ γίνεται συνειδητὸ ὅτι ὅπως κάθε ἔθνος ἀπὸ μόνο του προσπαθεῖ, κατορθώνει, ἀποτυγχάνει, συγκρούεται μὲ συμφέροντα ἄλλων καὶ ὑπερισχύει ἢ ἡττᾶται, τὸ ἴδιο στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ὥστε κάθε λαὸς ἔχει νὰ σταθμίζει ἐν τέλει ὄχι ἂν μέσα στὴν Ἕνωση κατορθώνει ὅλους τοὺς σκοπούς του, κάτι ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ἦταν ἀνέφικτο, ἀλλὰ ἂν κατορθώνει περισσότερους καὶ τοὺς πιὸ σημαντικούς, καλύτερα καὶ πιὸ γρήγορα. Γι’ αὐτὸ σωστὰ ὁ Μακρὸν ἔδωσε ἔμφαση στὸ περιβάλλον τοῦ διεθνοῦς ἀνταγωνισμοῦ, ὅπου μιὰ διαιρεμένη Εὐρώπη θὰ ἐγκατέλειπε κάθε λαό της πολὺ πιὸ ἀνίσχυρο.
Ἡ πρόταση τοῦ Μακρὸν εἶναι ἁπλή, συνεπής, πειστική. Χωρὶς πολιτισμὸ ἡ Εὐρώπη δὲν ἐνδιαφέρει καὶ ὁ πολιτισμὸς ἀνήκει στὶς γλῶσσες καὶ χρειάζεται τὰ ἔθνη. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει μέλλον μόνο στὸν βαθμὸ ποὺ κάνει κάθε ἔθνος της περισσότερο ἐλεύθερο καὶ ἰσχυρὸ ἀπ’ ὅσο θὰ ἦταν μόνο του, κάτι ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συμβεῖ ἂν οἱ λαοὶ δὲν συμμετέχουν στὴν διαμόρφωση τῆς Ἕνωσης, ὄχι μόνο ἐπιλέγοντας ἀντιπροσώπους ἀλλὰ καὶ πιὸ ἄμεσα, ἐφόσον οἱ ἀντιπρόσωποι ‘χάνονται’ στὴν γραφειοκρατία τῶν Βρυξελλῶν καὶ εὐνοοῦν αἰσθήματα ἀποξένωσης στὶς κοινωνίες, ἡ δὲ γεωγραφικὴ καὶ γλωσσικὴ / πολιτισμικὴ ἔκταση τῆς Εὐρώπης ἀπὸ μόνη της εὐνοεῖ ἐντυπώσεις ἀλλὰ καὶ τὴν πραγματικότητα σχετικισμοῦ, ἐρήμωσης καὶ ἀπειλῆς. Ἀκόμη κι ἂν ἔτσι ἀναδυθεῖ ἕνας παράγοντας λαϊκισμοῦ στὴν διοίκηση τῆς Εὐρώπης, εἶναι προτιμότερο νὰ ἐκφραστεῖ μέσα στὴν Ἕνωση παρὰ εἰς βάρος της.
Εἶναι τὸ ἔθνος μιὰ πραγματικότητα ἐπιρρεπὴς στὴν μεροληψία καὶ τὴν ἰδιοτροπία; Ἴσως. Ζητούμενο ὅμως τῆς ἕνωσης δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ κατάργηση τῶν μελῶν της, ἀλλὰ ἡ ἔνταξή τους σὲ πραγματικότητα ποὺ περιέχει καὶ ἱκανοποιεῖ τὶς μύχιες ἀγωνίες καὶ πιὸ σημαντικὲς ἀποβλέψεις τους. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ εἶναι ἐξίσου ἀδύνατο νὰ ἐνταχθοῦν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση συνολικὰ ἢ ἐν μέρει πληθυσμοὶ ποὺ συγκρούονται μὲ τὰ θεμελιώδη στοιχεῖα τοῦ πολιτισμοῦ τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν, ἡ ἀρχὴ τῶν ὁποίων, ὅλων, βρίσκεται στὸν Ἑλληνισμό.
Σελ. 1234
