Όλα αυτά δείχνουν ένα πράγμα: πως η Νέα Δημοκρατία ακούει, καταλαβαίνει, διδάσκεται και εξελίσσεται. Ως Κόμμα, αλλά και ως θεσμικό γρανάζι του πολιτικού μας συστήματος.
Σε καμία περίπτωση δεν θα ισχυριστώ ότι είμαστε αλάνθαστοι. Έχω κάνει τρομερή αυτοκριτική για τα δικά μας σφάλματα. Υποστηρίζω όμως – και το υποστηρίζω με πίστη στα όσα κάνουμε – ότι τα λάθη μας τα διορθώνουμε και μαθαίνουμε από αυτά. Ότι αλλάζουμε οι ίδιοι για να μπορέσουμε αύριο να πείσουμε τους πολίτες ότι αλλάξουμε την Ελλάδα. Και το κάνουμε με γενναιότητα, διαφάνεια, λογοδοσία και εντιμότητα απέναντι στους πολίτες. Αυτό αποτυπώνεται και στη λειτουργία μας και στις πολιτικές μας θέσεις.
Στα Προσυνέδρια και στο Συνέδριο που ακολουθεί, παρουσιάζουμε το σχέδιό μας για τη λειτουργία του ελληνικού Κράτους αλλά και τον εξορθολογισμό του. Ένα σχέδιο που περιλαμβάνει δράσεις που θα βελτιώσουν όλες τις πτυχές της δημόσιας διοίκησης. Όχι μόνο επειδή αυτό θα είναι προς όφελος του πολίτη, αλλά επειδή θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη απέναντι στους θεσμούς.
Σύμφωνα με μελέτες του ΟΟΣΑ, υπάρχει ευθεία συσχέτιση μεταξύ της εμπειρίας των πολιτών στις δημόσιες υπηρεσίες και στην εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα, είτε πρόκειται για την κεντρική διοίκηση είτε για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και στα δύο βέβαια η Ελλάδα είναι στην τελευταία θέση. Η συσχέτιση αυτή είναι λογική.
Ένας πολίτης που πληρώνει φόρους, και μάλιστα πολλούς φόρους, αλλά δεν έχει ανάλογη ανταπόδοση σε υπηρεσίες, για να το πω απλά: ο πολίτης αυτός αισθάνεται κορόιδο. Το κίνητρό του δε για να φοροδιαφύγει είναι ακόμα μεγαλύτερο. Ένας πολίτης, ο οποίος αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει πολιτικό μέσο ή ακόμα και να πληρώσει γρηγορόσημο για να κάνει τη δουλειά του, εξοργίζεται. Δεν νιώθει πολίτης με δικαιώματα. Νιώθει θύμα ενός συστήματος.
Και βέβαια οι νομοταγείς πολίτες, αυτοί που δεν φοροδιαφεύγουν, αυτοί που δεν έχτισαν αυθαίρετα σπίτια, με κάθε ρύθμιση που αφορά κάποιον ο οποίος έχει φοροδιαφύγει ή έχει χτίσει ένα αυθαίρετο αισθάνονται και με τη σειρά τους κορόιδα.
Έτσι, λοιπόν, υπονομεύεται αυτή η κεντρική, η βασική εμπιστοσύνη που πρέπει το κράτος να έχει απέναντι στους θεσμούς και η οποία βασίζεται στην παραδοχή ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται από όλους. Και το πρόβλημα δυστυχώς στην πατρίδα μου από τα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν ότι η παραβατικότητα ήταν τόσο εκτεταμένη, που το κράτος αναγκαζόταν πάντα εκ των υστέρων να έρχεται και να νομιμοποιήσει αυτή την παραβατικότητα, στέλνοντας το λάθος μήνυμα στους συνεπείς πολίτες.
Και ένας πολίτης, βέβαια, που περιμένει χρόνια για να εκδικαστεί μια υπόθεση και δεν μπορεί να βρει το δίκιο του, εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του εκφράζοντας μια συνολικά αρνητική στάση απέναντι στην Ελληνική Πολιτεία και τους θεσμούς. Για το λόγο αυτό η μεταρρύθμιση του Κράτους, της Αυτοδιοίκησης και της Δικαιοσύνης είναι απολύτως κομβικής σημασίας για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς της πολιτείας και του πολιτικού συστήματος.
