Και βέβαια, για την ύπαρξη ουσιαστικής και αποτελεσματικής Δημοκρατίας δεν αρκεί μόνο ο σεβασμός στην πλειοψηφία, όπως αυτή εκφράζεται τη δεδομένη χρονική στιγμή των εκλογών.
Η Δημοκρατία είναι μια συνθήκη καθημερινής πάλης για τη διασφάλιση της ευημερίας όλων των πολιτών, του κράτους δικαίου και του κοινωνικού κράτους.
Η πολιτική που περιορίζεται στο να κοιτά αυτάρεσκα την παρελθούσα εκλογική νίκη ή/και να επιζητεί με κάθε τίμημα τη μελλοντική εκλογική επικράτηση, τελικά υπονομεύει τη Δημοκρατία και ζημιώνει τους πολίτες και την κοινωνία. Είναι αυτή που γεννά το σπόρο της τυραννίας της πλειοψηφίας.
Ένα δεύτερο στοιχείο που αξίζει να αναδείξουμε είναι η εξωστρέφεια που χαρακτήριζε τον κλασικό κόσμο. Μια εξωστρέφεια που οδήγησε την αρχαία Ελλάδα σε μια πρωτοφανή για την εποχή εκείνη ατομική και συλλογική ευημερία.
Ανοιχτά μυαλά, ανοιχτοί ορίζοντες. Επένδυση στη γνώση. Καινοτομία, ευρηματικότητα, περιέργεια, καλλιέργεια της εφαρμοσμένης επιστήμης. Είναι όλα προϋποθέσεις της προόδου και της άνθησης του Ελληνισμού.
Αυτό θεωρώ ότι είναι στις μέρες μας πιο αναγκαίο από ποτέ. Είναι καθοριστική ανάγκη να αποκτήσουμε ως χώρα ένα σύγχρονο, ανοιχτό, ελεύθερο, εκπαιδευτικό σύστημα. Με μεγαλύτερη αυτονομία σε όλες τις εκπαιδευτικές μονάδες. Με εξωστρεφή λογική. Ανοιχτό στις ανάγκες της κοινωνίας και της πραγματικής οικονομίας. Και σε συνεχή διάδραση με τα μεγάλα ξένα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί σε διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο. Γι’ αυτό και είναι καιρός να προχωρήσουμε σε κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην Ανώτατη Εκπαίδευση, μέσα από μια γενναία συνταγματική αναθεώρηση, που θα επιτρέψει τη λειτουργία μη-κρατικών και ιδιωτικών Πανεπιστημίων.
Το τρίτο χαρακτηριστικό της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, εξαιρετικά επίκαιρο στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται σήμερα, είναι η αντίληψη που είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες για την αριστεία.
Θεμέλιο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ήταν η πολιτική ισότητα όλων των Αθηναίων πολιτών. Ωστόσο, τα εξαιρετικά έργα και οι εξαιρετικές επιδόσεις αναγνωρίζονταν και αποτελούσαν αντικείμενο δημόσιας τιμής.
Ο Θουκυδίδης μάς θυμίζει ότι ο καλύτερος δημόσιος ρήτορας είχε την τιμή να εκφωνεί τον ετήσιο επικήδειο λόγο. Ο Επιτάφιος του Περικλή ήταν τίτλος αναγνώρισης της εξαιρετικής προσφοράς του στα κοινά. Και ο αποδέκτης αυτής της τιμής στάθηκε και με το παραπάνω στο ύψος των περιστάσεων και τα λόγια του μας συνοδεύουν στο βάθος των αιώνων.
