Στη Ρουμανία εξαθλίωση, ουρές για φαγητό, έλλειψη κεντρικής θέρμανσης. «Δεν μπορεί να πάλεψα γι’ αυτό το πράγμα, δεν ήταν αυτό το ιδανικό μου», έλεγα στον εαυτό μου. Γιατί κι εγώ αριστερός ήμουν. Όλοι, όταν τελειώσαμε ένα Πολυτεχνείο μετά την πτώση της Χούντας, ήμασταν αριστεροί. Για να το θέσω λίγο σχηματικά, η Ρουμανία ήταν μια χώρα που επισκεπτόσουν κομμουνιστής κι έφευγες από αυτήν δεξιός…

Δεν είχα λεφτά και για το φιλμ, που ήταν το μεγαλύτερο έξοδο, γι’ αυτό και δε φωτογράφιζα συνέχεια. Αυτό μου έκανε καλό, γιατί ασκήθηκα στο να βλέπω εικόνες, να φωτογραφίζω χωρίς φιλμ, γεγονός που με κρατούσε σε διαρκή εγρήγορση. Έτσι έγινα, στην ουσία, φωτογράφος. Σήμερα τραβάς το οτιδηποτε χωρίς να προβείς σε διαλογή, πρόκειται για φωτογραφίες που δεν είδες καν στο πεδίο. Είναι σαν συλλογή πεταλούδων, δηλαδή κάτι νεκρό…

Ξαφνικά, με τη φωτογραφία βρήκα νόημα στον κόσμο και τη ζωή μου. Το Μάρτιο του ’84, φωτογράφισα έναν κύριο στο Ζάππειο με ένα γατάκι στην αγκαλιά, ήταν η δεύτερη φωτογραφία. Μια τρίτη, απεικονίζει δυο ηλικιωμένες με μια γάτα. Ό,τι έκανα κατόπιν ήταν παραλλαγή αυτής της φωτογραφίας. Κι αυτό που παράγεται από τέτοιες φωτογραφίες υπερβαίνει την πραγματικότητα και γίνεται κάτι πολύ ενδιαφέρον…

Mε ενδιέφερε η εικόνα, κι αυτή σου δίνεται για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, μετά έχει χαθεί μαζί με τον άνθρωπο. Εκείνη τη στιγμή διαισθητικά αντιλαμβάνεσαι αν έχεις φωτογραφίσει κάτι σημαντικό ή όχι. Δεν έχω «στήσει» ποτέ φωτογραφία…

Μετά το ‘90 έκανα άλλες δουλειές, έπειτα οικογένεια και τα χρόνια περνάνε πολύ γρήγορα με τέτοια ταπεινά σχέδια. Μαζί με τις φωτογραφίες, ξέχασα και την τότε ζωή μου. Ήταν μεγάλη εμπειρία εκείνα τα ταξίδια, ό,τι πιο σημαντικό είχα ζήσει, κι ίσως γι’ αυτό μπορεί να τρόμαξα και λιγάκι και να ήθελα να την ξεχάσω.

Μέσω των άλλων ανθρώπων, έβλεπα κι εμένα τον ίδιο. Το 2014, βρήκα τη μηχανούλα σε ένα συρτάρι, θυμήθηκα πως κάτι είχα κάνει μ’ αυτή και βρήκα στην αποθήκη τα αρνητικά. Σκανάρισα μερικά και τα ανέβασα στο facebook. Στη συνέχεια, αναρτούσα καθημερινά μια φωτογραφία. Έκτοτε έχω ανεβάσει 600. Το αρχείο περιλαμβάνει 25.000 φωτογραφίες, 650 φιλμ…

Πάντα αγαπούσα την Ευρώπη, ήταν η ζωή μου. Αισθανόμουν πρώτα Ευρωπαίος και μετά Έλληνας. Η Ευρώπη είναι η χώρα μου κι η Ελλάδα το χωριό μου. Τα τελευταία χρόνια βλέπω μια τρομακτική απαξίωση της ιδέας της Ευρώπης, μέσα από ιδεολογήματα του τύπου «οι κακοί ξένοι», «η κακιά Γερμανία» ή ότι δε φταίμε εμείς ποτέ για όσα έχουμε κάνει. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό…

Προσπαθώ να μην πιστεύω σε ουτοπίες, γιατί υπήρξαν ολέθριες. Δυο ουτοπίες «πληρώσαμε», αν κοιτάξουμε την ιστορία του 20ού αιώνα στην Ευρώπη: την κομμουνιστική και τη ναζιστική…

_______

Ἀπὸ συνέντευξη τοῦ Κ. Πίττα, Hit&Run, Ἰανουάριος 2016.