Ξαφνικά, με τη φωτογραφία βρήκα νόημα στον κόσμο και τη ζωή μου. Το Μάρτιο του ’84, φωτογράφισα έναν κύριο στο Ζάππειο με ένα γατάκι στην αγκαλιά, ήταν η δεύτερη φωτογραφία. Μια τρίτη, απεικονίζει δυο ηλικιωμένες με μια γάτα. Ό,τι έκανα κατόπιν ήταν παραλλαγή αυτής της φωτογραφίας. Κι αυτό που παράγεται από τέτοιες φωτογραφίες υπερβαίνει την πραγματικότητα και γίνεται κάτι πολύ ενδιαφέρον…

Mε ενδιέφερε η εικόνα, κι αυτή σου δίνεται για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, μετά έχει χαθεί μαζί με τον άνθρωπο. Εκείνη τη στιγμή διαισθητικά αντιλαμβάνεσαι αν έχεις φωτογραφίσει κάτι σημαντικό ή όχι. Δεν έχω «στήσει» ποτέ φωτογραφία…