Εὐλογημένη ἡ στιγμὴ τοῦ ἀνεπιφύλακτου ἐπαίνου. Ἂς εἶναι εὐχὴ γιὰ τὸν νέο μας χρόνο ὑπάρξεις ὅπως τοῦ πιανίστα Γιώργου Λαζαρίδη.

Ὁ Λαζαρίδης δὲν εἶναι ‘καλὸς γιὰ Ἕλληνας’, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ σταθεῖ πλάι σὲ μεγέθη ὅπως τοῦ Χόροβιτς, τοῦ Ἀρράου, τοῦ Μπάρενμπόιμ… Τὸ ‘μπορεῖ’ σημαίνει ἐπίσης δυνατότητα, ποὺ ὅμως ἔχει ἤδη πραγματοποιηθεῖ ὣς ἕνα βαθμό.

Τὸ μειονέκτημα δὲν ὀφείλεται σὲ κατωτερότητα οὐσίας: ὅ,τι ἔχει ἑρμηνεύσει, χαρακτηρίζεται ἀπὸ ὑπεροχή, ὅμως περιορίζεται σὲ μικρὸ ἀριθμὸ ἔργων.

Ἔχει ἀκόμη εὐκαιρία νὰ πραγματοποιήσει τὶς δυνατότητές του, ἀλλὰ μόνο ἂν τὸ ἀποφασίσει γρήγορα καὶ ὁλόψυχα. Χρειάζεται νὰ δίνει κάθε χρόνο πολλὲς συναυλίες, νὰ μελετάει ἀκατάπαυστα, καὶ νὰ ἠχογραφεῖ γιὰ νὰ ἐκτίθεται σὲ εὐρύτερη κριτική.

Θαυμαστὸ ὅτι ἐργάζεται στὴν χώρα του. Ὅπως ἐξηγεῖ, «Αν έχεις βρει κάτι συγκεκριμένο στο εξωτερικό και θέλεις να το προσπαθήσεις επειδή σε ενδιαφέρει πολύ, τότε δεν έχω πρόβλημα. Το να βαράς, όμως, την πόρτα πίσω σου λέγοντας ότι τίποτε δεν έχει αξία εδώ, τότε αυτή είναι η συνταγή ώστε πραγματικά τίποτε να μην αποκτήσει ποτέ αξία.»

Ἐπικίνδυνη ἀπόφαση. Ἀκόμα καὶ μεγέθη ὅπως τὸ δικό του ἴσως δὲν γίνονται κἂν ἀντιληπτά στὴν Ἑλλάδα, ἰδίως στὸν χῶρο τῆς κλασικῆς μουσικῆς, τὸν ἀδιανόητο πλοῦτο τῆς ὁποίας ἡ ὑπανάπτυξή μας ταυτίζει μὲ τὸ πένθος. Ἄλλοτε ἡ ἐκτίμηση σημαίνει φθόνο.

Δημιουργία χωρὶς κοινωνία δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, δὲν γίνεται στὸ κενό. Ἡ ἀπουσία αὐτὴ καθόλου δὲν ἀποκλείεται νὰ τὸν καταπιεῖ, ὅταν ἀλλοῦ θὰ εἶχε σταθερὴ ὤθηση νὰ προσφέρει.

Ἂν ὁ Γιῶργος Λαζαρίδης εἶναι μιὰ μεγάλη εὐχὴ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἡ δική μας εὐχὴ γιὰ τὸν ἴδιο ἂς εἶναι νὰ ἀντέξει τὴν ἄθλια αὐτὴ χώρα καὶ νὰ πραγματοποιήσει τὸν ἑαυτό του.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)