Η Ελλάδα είναι ίσως η πιο απολίτιστη χώρα της Ευρώπης και φαίνεται σε όλες μας τις επιλογές… Δεν ενδιαφερόμαστε για τίποτα, δεν αγαπάμε κανέναν…

Τις κορόνες τού στιλ «μας κυβερνούν οι ξένοι» τις ακούω βερεσέ. Δηλαδή τόσα χρόνια με τις επιλογές μας θριαμβεύαμε και τώρα μας υποδούλωσαν οι ξένοι και χάθηκε το αριστείο; Ζούμε τα αποτελέσματα του ελλείμματος πολιτισμού.

Οι Ελληνες είναι από τη φύση τους καχύποπτοι. Πώς μπόρεσαν να φάνε τόσο ηλίθια και πολλά ψέματα τον Ιανουάριο; Ενας απλά σκεπτόμενος άνθρωπος θα καταλάβαινε ότι τη στιγμή που πνίγομαι το λογικό είναι να έρθει κάποιος να με βοηθήσει να μη χάσω τη ζωή μου. Κι έπειτα να μου πει τώρα συνέχισε να προσπαθείς να κολυμπήσεις. Κι όμως, ο σοφός λαός πίστεψε εκείνον που του έλεγε ότι μπορείς από τον βάλτο να ανεβείς στον ουρανό. Και ποια είναι η κατάληξη; Και θα πληρώσουν όσοι πίστεψαν τα ψέματα και στον βάλτο παραμένουμε…

Αν μεταφέραμε τους Ελληνες πολιτικούς των 30 τελευταίων ετών στον μουσικό στίβο, θα ήταν όλοι στο καναβάτσο.

Ελπίζω στην αλλαγή, που ενδεχομένως να έρθει από τις φωτεινές εξαιρέσεις. Βλέπετε, για παράδειγμα, το Ιδρυμα Σταύρος Νιαρχος – με το οποίο διευκρινίζω δεν έχω την παραμικρή σχέση. Οποια πέτρα και να σηκώσεις, βρίσκεις μια καταπληκτική ενέργειά του, που έρχεται και κουμπώνει με τις ανάγκες της κοινωνίας. Είναι ευεργέτες μέγιστοι. Αποδεικνύουν την ευαισθησία και την αγάπη τους καθημερινά.

Στην απόλυτη ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού και την απόλυτη άρνηση του κόσμου να σκιστεί στη δουλειά, να ανακαλύψει, να προοδεύσει, μπορούμε να στραφούμε στους ιδιώτες και τους ευεργέτες. Αλλά εδώ μισούμε οτιδήποτε δημιουργεί συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά. Δεν θέλουμε να υπάρχει συναγωνισμός, αλλά μονιμότητα, όλοι επιδιώκουν να κρατήσουν τα μονοπώλια.

Ψηφίζω ανελλιπώς και το θεωρώ ύψιστη υποχρέωσή μου. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα, διότι ψηφίζεις το λιγότερο κακό. Αυτό επιτάσσει η δική μου λογική. Αν θέλω να δω κάποιο φως στην άκρη του τούνελ, δεν ψάχνω τη διαδικασία που θα με περάσει αυτομάτως εκτός τούνελ. Είναι πιο υγιές να αναζητήσω τη διαδικασία που θα με προχωρήσει λίγο πιο μπροστά. Αυτός είναι και ο ρόλος του πολιτικού: με ειλικρινή λόγο να εξηγήσει τη διαδικασία που θα τον φέρει ώς το ευτυχές τέλος…

Είναι εποχή που θα επιτύχουν όσοι με διορατικότητα βρουν και καλύψουν κενά στην κοινωνία και την εργασία. Aρκεί να θέλει κανείς να δουλέψει, να μην ταυτιστεί με τη χαλαρότητα που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα και να αποφασίσει ότι δεν θα ακολουθεί τον συρμό ως ουραγος. Δεν ταυτίζομαι με τις λαϊκιστικές απόψεις ότι τα καλύτερα παιδιά μας φεύγουν έξω. Καλά κάνουν, αλλά δεν είναι μόνο αυτή η πιθανότητα επιβίωσης…

Ομως η παιδεία είναι μια τριβή που πρέπει να υποστείς. Για να φτάσεις στην τέχνη, που είναι η πηγή ζωής…

Εγώ με την αριστεία είμαι, όχι με τον Μπαλτά… Δεν ανέχομαι ανθρώπους τέτοιου τύπου εγώ, που από μικρό παιδί δουλεύω σκληρά, κρίνομαι διαρκώς, δεν σταμάτησα να με αμφισβητώ, δεν εφησυχάζω λεπτό.

___

Ἀπὸ συνέντευξη τοῦ Λ. Καβάκου στὴν Μ. Κουστένη, efsyn, Ὀκτώβριος 2015.