Ως τέτοιος, βρίσκει εύκολα τον ρυθμό του στον συνδυασμό της απόλυτης υποταγής και της ανομίας. Για την ακρίβεια εφ’ όσον το θεσμικό σύστημα δεν λειτουργεί συνεκτικά, αυτός ο άνθρωπος με την ατροφική συνείδηση και την ροπαλοφόρο «αλήθεια» ζητεί να το αποκαταστήσει με την αυτοδικία και έτσι να το ανατρέψει.

Μια κοινωνία υγιαίνει όταν αναπτύσσει τους διαφοροποιούς μηχανισμούς των μεταρσιώσεων εναντίων των απαγορεύσεων, οι οποίες τείνουν να ομαδοποιούν… Η κοινωνία που νοσεί δεσμεύει τα συναισθήματα. Για την ακρίβεια υποδαυλίζει τις μαζικές ανασφάλειες και τις στρέφει εναντίον των διαφοροποιητικών διεργασιών, οι οποίες ενέχουν από την φύση τους το στοιχείο του αγνώστου.